مصمم ام که بمانم به روی پای خودم
طبیب درد خودم باشم و دوای خودم
دگر به آیینه ها راز دل نمی گویم
که میدهند شهادت به گریه های خودم
شبیه لاله ی خود رو همیشه آزادم
حریم باغ نخواهم بجز فضای خودم
دمیده خار صبورم به گور تنهایی
بدونِ منت باران و در هوای خودم
خسوف رفته ی خورشیدِ آرزو هستم
گذشته ام به حوادث از استوای خودم
مرا به حال خودم یک بهار بگذارید
به مثل فیلم در اِکرانِ سینمای خودم
اگرچه صحنه ی تلخ است دلشکستگی ام
شکست شیشه ی دل بود انتهای خودم
عارفی