یک سالی، توی مهمانی عید نشسته بودیم و دایی کوچکترم، محمود، وسط همۀ خاطره‌هایی که همۀ ما تعریف می‌کردیم، از برادر بزرگترش، دایی عطا، با آب و تاب و خنده و شوخی خاطره‌ای تعریف کرد.
انگار وسط گرفتاری‌های مالی دایی بوده که یک روز می‌رود خانه و می‌بیند که همسرش، زندایی منصوره، مقداری کاشی و گچ و سیمان خریده و یک نفر کارگر هم دارد این بارها را می‌آورد توی خانه.
دایی هاج و واج سوال می‌کند که اینها چیست و کارگر می‌گوید که خانم خانه سفارش داده‌اند و من بی خبرم.
خلاصه دایی به زندایی می‌رسد و زندایی تعریف می‌کند که تصمیم گرفته کاشی‌های توالت و حمام را عوض کند. از قضا حالا به هر نحوی که بوده، دایی محمود هم آنجا بوده و شاهد ماجرا. خلاصه داد دایی عطا در می‌آید که وسط این همه گرفتاری، حالا چرا کاشی‌های حمام و خب، دایی هم که برخلاف من زود آب و روغن قاطی می‌کرد، یکهو بی‌تاب شده و گفته ریدم توی سانت سانت کاشی‌های این حمام که ....
[من، به همین تا ریدنش کار داشتم!]
خلاصه دایی محمود که کمی هم شوخ طبع است، در آمده که اخوی [لفظی که سه برادر همدیگر را با آن صدا می‌زدند] ریدن روی این همه کاشی سخت است و کاش بگذارید که من هم بیایم به کمک.
بقیۀ ماجرا هرچه که بوده، ما تا به حال نشنیدیمش. چون دایی محمود که تا اینجا را با آب و تاب تعریف می‌کرد، ما بچه‌ها غش کرده بودیم از خنده و دایی جانمان را تصور می‌کردیم که سرپا نشسته و دارد خسته و نالان به سانت سانت آن کاشی‌ها می‌ریند.
حالا، سال‌هاست که من، هروقت کسی جایی می‌گوید به یک جای مملکت ریدم که فلان اتفاق افتاده، خنده‌ام می‌گیرد و آن داستان را برایش تعریف می‌کنم.
من فکر می‌کنم مشکل اصلی مملکت ما، قبل از انتخابات و اینکه اصلا چه کسی کاندیداست و کی رد صلاحیت کرده و کی رای آورده و کی رای دزدیده، همین است که آدم‌ها مثل دایی من، متر نشده و بدون برنامه کار می‌کنند.
خب، مرحوم دایی من، اگر همان موقع سنجیده بود که حدودا 25 متر مربع کاشی چقدر کار می‌برد، حداقل بجای سانت سانت کاشی‌ها، می‌گفت توی متر به متر کاشی‌ها و خب، اینطوری، خودش هم از پس کار بر می‌آمد [این همان چیزیست که من دارم و چون روی کمک بقیه حساب نمی‌کنم، همیشه به اندازه می‌رینم].
اینها را گفتم تا بگویم چند روز پیش، متین کاظمی توی توییتر چیزکی نوشته بود و از سیستم فشل حمل و نقل شهری گلایه کرده بود. به قول خودمان ریده بود به کل سیستم فشل ناوگان شهری.
من دوباره رفتم و زیر همان توییت، اشتباهش را یادآوری کردم و گفتم که تنهایی از پس کار بر نمی‌آیی. به نظرم یکی از مشکلاتی که امروز مملکتمان دارد، همین کارها را به جوانان خام سپردن است. خب! اگر متین یک بار کنار دست من آمده بود و دیده بود چطور باید از خجالت ناوگان شهری در بیاید، حتما که اینطور بی‌گدار به آب نمی‌زد.
این توییت گذشت و ما البته که کلی هم خندیدیم. امشب، بعد دورهمی‌مان دیدم که آقای سن و سال داری، از خود گذشتگی کرده و آمده زیر توییت من، برای همکاری در ریدن به سر تا پای ناوگان حمل و نقل شهری، اعلام آمادگی کرده.
دل آدم به همین پیرمردها و پیرزن‌هایی خوش است که بی هیچ چشم‌داشتی برای کمک به این جوان‌های تازه کار وارد میدان می‌شوند. راستش کاش میدان را هم و البته وزارت خارجه را هم به همین پیرمردها سپرده بودیم.
