هیئت ژوری: لازم است سیگار بکشیم!

ما، یک گروه شیر داریم. چهار نفریم که هرروز شیر می‌خوریم. هرروز نوبت یک نفر است که شیر بخرد. صبح به صبح می‌آید توی گروه و می‌نویسد: من!

این یعنی یادش هست نوبتش رسیده. هیچ چیز دیگری توی گروه گفته نمی‌شود. فقط هفته‌ای یک روز، آنکه زودتر به یخچال رسیده و آمار شیرهای باقیمانده را گرفته، می‌آید و می‌نویسد: شیر بس!

یعنی امروز لازم نیست شیر بخریم و شیر هست. حالا، ممکن است اول هفته باشد، آخر هفته یا حتا وسط هفته! بستگی دارد کی، چه موقع نیامده یا شیرش را نخورده. روزهایی هم که یکیمان نیست، نفر بعدی می‌گوید من!

این گروه تنهاترین گروهیست که دیده‌ام. روزی کمتر از یک دقیقه کاربرد دارد و بقیه روز بحال خودش رها شده. گاهی شب‌ها که خوابم نمی‌برد، می‌آیم، گروه را چک می‌کنم و به عنوان جایی برای تایپ نوشته‌ها، قبل از ارسال در گروه‌های دیگر از آن استفاده می‌کنم. نه اینکه چیزی پست کنم. توی همان ادیتور ناقابلش!

ما آدم‌های رسمی‌ای هستیم. من دوست دارم با بقیه آن آدم‌ها صمیمی‌تر باشم. اما هی حس می کنم که در همین حد بس است. باشگاه شیر ما، انگار فقط جاییست که می‌خاهیم در آن به هم انگیزه بدهیم که هرروز شیر بخوریم.

من شیرم را با قهوه می‌خورم. یک موکاپات سه نفره داریم که هرروز، صبح یک نفر و عصر یک نفر، قهوه را در آن دم می‌کند. هروقت هم که قهوه تمام می‌شود، یکی از ما دو نفر، هزینه قهوه آسیاب شده را پرداخت می‌کند. ۴۵ گرم کلمبیا، ۴۵ گرم برزیل و ۱۴۵ گرم هند. روست برای اسپرسو!

می‌خواهم برای این گروه سه نفره قهوه‌خوریمان که گاهی یک مهمان چهارمی هم دارد، یک گروه بزنم.

برای اینکه یادمان نرود قهوه بخوریم. البته که یادمان نمی‌رود. برای شیر مگر قرار است یادمان برود؟

حالا سی و چند سال است که هیچ روزی، تاکید می‌کنم هیچ روزی نبوده که شیر نخورم. از شیر شیشه ای ۵ تومان تا حالا که شده ۶۷۸۰ تومان، من عادتم را عوض نکرده‌ام.

برای قهوه هم همین است. حالا شده ۶ سال. ۶ سال که هرروز یک فنجان قهوه را خورده‌ام. بی برو برگرد، تلخ و ملال آور. اما ادامه‌اش داده‌ام.

می‌خواهم بگویم انگار این گروه‌ها فقط جاییست که می‌آیی مثل تراپی‌های گروهی، جمع می‌شوی و از خودت می‌گویی. بقیه می‌شنوند و تجربه‌هایشان را می‌گویند. گاهی تشویقت می‌کنند و گاهی هم شماتت می‌شوی. از در که بیرون می‌روید، ممکن است همدیگر را نشناسید یا به هم محل هم ندهید. فقط آمده‌اید با یک غریبه اندکی حرف بزنید. غریبه‌ای که می‌دانید هیچ وقت این عالم روزی پیش نمی‌آید که چشم توی چشم بشوید و بخواهد آن راز مگوی شما را جلوی رویتان دوباره بازگو کند یا با کسی که می‌شناسیدش، راجع به شما حرف بزند.

این گروه شیر، آن گروه قهوه یا حتا آن گروه هیات ژوری که جمع سه نفره ما سیگاری‌های شرکت خلاق برهان بود، هیچ کدامشان نبودند که کار خاصی بکنند. فقط بودند یا هستند که خیالت راحت باشد که هرروز شیر می‌خوری، هر روز قهوه می‌خوری و هرروز سیگار می‌کشی. به کسی بگویی امروز من شیر می‌خرم، یا هفته بعد نوبت قهوه گرفتنت باشد یا ساعت ۱۱ که می‌شد، امیر بیاید و بگوید لازم است جلسه تشکیل دهیم.

خب! تمام زندگی من، پر از همین گروه‌هاست. حتا وقتی هیچ تلگرام و واتس اپ و برنامه دیگری نبود هم، چشم‌هایمان همان کار را می‌کرد. توی سرویس مدرسه، یک لحظه به هم خیره می‌شدیم و می‌فهمیدیم که باید برویم. می‌رفتیم سر کوچه، کیک و نوشابه سر ظهرمان را می‌خوردیم. بی که حرفی بزنیم، یک بار من حساب می کردم، یک بار هاشم! آقای سوپری هم ساعت رسیدنمان را می‌دانست. سریع می‌رفت پشت دخلش و اول پول را می‌گرفت و بعد، دو تا کیک و دو نوشابه شیشه‌ای مشکی تگری باز می‌کرد. با یک نفس سر می‌کشیدیم و بعد، شیشه را بر می‌گرداندیم و می‌رفتیم.

هاشم حالا یک پزشک متخصص است. یک سال از من بزرگتر بود. نمی‌دانم کجای دنیاست. اما خیلی دوست دارم بدانم آیا هنوز آن روتین‌ها را توی زندگیش دارد؟ هنوز سر ساعت خاصی کار خاصی انجام می‌دهد؟ هنوز جای خاصی هست که خاطرات آن روزها را یادش بیاورد؟

من هربار که شیر می‌خرم، هروقت که قهوه‌ام را سر می‌کشم یا هربار که راس ساعت ۷ عصر سیگارم را آتش می‌زنم، یاد همه این کارها می‌افتم. از روز اول تا همین یک دقیقه پیش که دوباره تکرارش کرده‌ام! و می‌خواهم بگویم هیچ چیز، هیچ چیز مایوس کننده‌تر از این نیست که بدانی عاقبت از یک روزی به بعد، کسی توی آن گروه تایپ نمی‌کند من! یا انوش نمی‌گوید لازم است جلسه بگذاریم یا من، با همان روتین و درصد همیشگی قهوه دم نمی‌کنم!

می‌گویم این گروه، گروه افسرده ایست... گروه تنهاییست... باورتان نمی شود. ببینید چطور غم دنیا را برای آدم زنده می‌کند.