از پلک پایین که می ربزم
یخ دستان ات آب می شود
از ابر که می چکم
بهار به روی گلی سرخ می خندد.
دشت اولم تو بودی
پس زنده باد بامداد
که از شب سیاه به یک روز زیبا نقبی می زند
و مرا به سفره ی صبح مهمان می کند.
پس زنده باد شمس
که در آسمان آبی می درخشد
و مرا نزد فرشته ی محبوب اش می برد.
حسن فرخی