نجوایِ دل

جان من، زندگی بوم رنگی است که تا وقتی رنگ ها را روی آن مخلوط نکنی ارزشش نمایان نمی‌شود.
زندگی در غالب آنکه بی معنی است، پشتش هزاران دلیل برای ادامه دادن بهش وجود داره.
شاید دلایل تحمل کردن آن کمتر از پایان دادن بهش باشد ولی همچنان چیزی، تو را به ادامه دادن وا می‌دارد، گویی انگار انتظار هم برای تحملش سخت باشد ولی همچنان همه درحال تحمل آن برای رسیدن روزهایی با درد و عذاب کمتر هستند.
جانانم، شاید الا تحمل کردن همه چیز مثل خاری در چشمانت تو را می‌رنجاند، ولی باز، خار هم بعد از پلک زدن از چشمانت در می‌اید.
واقعیت اینکه زندگی درد و عذابی طولانی همراه با کمی دل خوشی بیش نیست برایم آزار دهنده است، ولی بیشتر همان دلخوشی های زودگذر که یک روز لبخند به لبم می‌آورد و فردا دوباره در درد و عذابی عمیق تر فرویم می‌برد، برایم دردناک تر است!
ولی خب، مگر زندگی همین نیست؟!