✅عشق مراتبی دارد...
گاهی عشقِ خداست به بنده اش...،
گاهی عشق علی (ع) است به فاطمه (س)...،
گاهی عشق زینب (س) است به حسین (ع)...،
و گاهی عشق ماه است به سردار کربلا... .
دل یک شبِ جمعه میانِ بین الحرمین می‌خواهد...
که زانو بغل بنشینم،
بگویم آقا جان؛
روضه عشق را از کجا شروع کنم...
سر به روی زانوهایم بگذارم
و در تاریکیِ زندانّ نفس
چشمِ امید بدوزم
و سلام دهم...؛
"سلام بر آن جان‌های مستاصل و ناچار...
سلام بر آن کسی که دعا در زیر بارگاه او به اجابت می‌رسد...»
سلام بر ماهِ منیرِ دلِ سردارِ کربلا...
حسین گونه باید بود...؛
در عشق...؛
در جان‌فشانی...
عباس گونه باید بود ...؛
در عشق...،
در وفاداری...
حسین که می‌گویم؛ می‌دانی یعنی چه!
یعنی مستجاب الدعوه باشی
اما در راه خدا؛ شش ماهه‌ات را بر کفِ دست بگیری...
عباس (ع) که می‌گویم؛ می‌دانی یعنی چه!
یعنی کنارِ فرات باشی؛ اما به یادِ لب‌‌های تشنه اهل حرم، آب ننوشی...
عباس که می‌گویم مردانگی موج می‌زند...
عباس که می گویم تمامِ مردانِ عالم سر خَم می‌کنند...
آخ؛ که حق دارند اهل حرم
بر سر و سینه بکوبند...
وَ ای وای اهلِ حرم، علمدار نیامد...
حسین (ع) یعنی
میانِ داغِ دلِ صحرای کربلا
و تیرِ بلا، به شوقِ هم‌صحبتیِ یار، نماز بخوانی...
عباس (ع) یعنی شیر مردِ میدان باشی...،
یَلِ کربلا باشی...
و دستِ نوازشت بر سرِ رقیه حسین (ع)...
حسین (ع) یعنی سر خم نکنی جز برای خدا
و عباس یعنی گریه نکنی جز برای غمِ حسین (ع)...
حسین (ع) را نه در دلِ تاریخ!
و نه در لابه‌لایِ برگ‌های کتاب‌ها!
که در خود بابد جست‌وجو کنیم...
وقتی صدای اذان را می‌شنویم و
به عشق خدا نماز به پا می‌داریم...
وقتی نمی‌گوییم"حالا برای نماز وقت زیاد است..."؛
یعنی حسین(ع) در دلِ ما زنده است...
وقتی اختیار دست و زبان خود را داریم
که مبادا خلق الله رنجیده شوند؛
یعنی مرامِ حسینی در درون ما جریان دارد...
اگر مرامِ ما حسینی باشد؛
یعنی قطره قطره عشق حسین (ع) در قلب‌ما می‌جوشد...
و سردار همیشه سردار است...؛
حتی اگر سرش بر سر نیزه قرآن خوان باشد...
حتی اگه سقای آب و ادب باشد و دست‌هاش باِل فرشته‌ها باشد...
حتی اگر زینِ عابدین باشه در بسترِ غم...
درست است که "کربلا در کربلا می‌ماند اگر زینب (س) نبود..."
درست است که خار در پاه‌های کوچک رقیه بنت الحسین (ع)؛ داغِ دلِ دنیا را تا ابد تازه نگه داشت...
اما شمعی در دلِ زینِ العابدین حسین (ع) است؛ که وقتی با جسم بیمار آه کشید،
دل؛ آتش گرفت و دنیا را با غمِ خود سوزاند...
و سلام بر حسین (ع)
سلام بر ثارالله...
سلام بر سوره "یس" روزگار...
سلام بر قلبِ تپنده آفرینش...
