دومین ثمره این مقام(انابه)، باوفایی است. یعنی این فرد همواره ملاحظه میکند که آیا به عهد خود وفا کردهاست یا خیر؟
یکی از خصوصیت های آدم باوفا این است که از گناه و زشتی بدش میآید. حال، این وفای به عهد یک نتیجه دارد و آن این است که دیگر گناه برایش هیچ لذتی ندارد.
آدم باوفا همه خوبی ها را از طرف مولا میداند. این آدم توجه دارد که همیشه خداوند او را نگه داشتهاست که از راهش منحرف نشود.
یکی از نتایج این توجه این است که این آدم باوفا در عین حال که از گناه تنفر دارد، فرد گناهکار را مانند خود میداند و نسبت به او دلسوز و مهربان میشود.
یه لحظه کافیست که این آدم از فرد گناهکار بدش بیاید (یعنی خود را از او برتر بداند) همین کافیست که از این مقام باوفایی سقوط کند.

این توجه به خود که مبادا یک وقت این خوبی را از خود بداند و همواره حواسش به خود باشد، منزل دیگری را به وجود میآورد به نام مراقبه؛ مراقبه، مرحله و منزل چهارم است.
اگر ما یک زمانی از ذکر خداوند فیض بردیم، پس از آن، باید مراقب خود باشیم و به گونهای رفتار کنیم که دوباره این فیض را نصیبمان کنند.
بنابراین برای نشاندادن لیاقت خود برای کسب فیوضات الهی باید همواره مراقب خود باشیم که کارهایی که رضای خداوند را در پی دارد انجام دهیم و از کارهایی که موجب ناراحتی او میشود اجتناب کنیم.
برای ورود به کانال پیامرسان تلگرام «هیأت متوسلین به چهارده معصوم(ع)» کلیک کنید.