اسلام دینیست که نیامده تا انسان را از کاری منع کند، بلکه آمده تا شکل حیوانی افعال ما را به شکل انسانی تغییر دهد.
در این دنیا هیچ عملی وجود ندارد که نشود بوسیله آن به خداوند نزدیک شد.
یک درجه بالاتر از مراقبت از عمل، مراقبت از دل است. یعنی اینکه انسان همواره مراقب خودش است که مبادا اندیشه و توجهاش از خداوند منحرف شود.
خداوند از مرکز وجود ما نیز به ما نزدیکتر است.
کسانی که دائماً به فکر خداوند هستند از این میترسند که حتی یک لحظه دل و قلب شان متوجه خداوند نباشد.
عارف کسی است که با بدن خود در پیش مردم زندگی میکند اما قلبش نزد خداست. اگر یک لحظه قلبش از خدا غافل شود از شدت شوق میمیرد. شوق یعنی اینکه یک چیزی را دوست داری ولی آن را از دست دادهای. این انسان هم از آنجا که یک فیض و یک محبت بزرگ الهی را از دست دادهاست، از شوق میمیرد.
انسانهایی که اسلام آوردند (تسلیم هستند)، اگر از خواب بیدار شوند و آن توبه حقیقی اتفاق بیافتد میشوند مؤمن (دارای ایمان). حال که مؤمن میشوند، قلبش مؤمن است در حالیکه هنوز شهوت و غضب و ... (ابعاد حیوانی وجود) آن مؤمن نشدهاست یعنی هنوز هم مجبور است آنها را کنترل کند.
کسی که به این مقام از حضور خدا میرسد یک اتفاق برایش میافتد و آن است که ابعاد حیوانی وجودش نیز مسلمان و تسلیم میشوند. یعنی اینکه دیگر نیازی به کنترل آنها نیست. شهوتها و غضبهایش رام او میشوند.

برای ورود به کانال پیامرسان تلگرام «هیأت متوسلین به چهارده معصوم(ع)» کلیک کنید.