سعی میکنم شادی را در لحظات کوچک بیابم
و چقدر سخت تر است از هرچه تصور میکردم
دوست دارم قلم مویی بردارم
و در ضربه های پرهای قلم مو به تابلوی سفید
و ترکیب رنگ های قرمز و بنفش
و در سکون ابدی نقاشی ها
غرق شوم
ایا در ان نقاشی،
دست خدا و ادم هرگز به هم رسید؟
و ایا خیال های ما واقعیت را زیباتر میکنند؟
من که باور دارم قابیل زیبا بود
و شیطان تنهاست
و همه کمی اغوش میخواهیم
