صدای والتز در پس زمینه تنمان را مثل پارچه ای حریری در بر میگیرد، و من دست تو را میگیرم و میبوسم. سعی میکنم همه چیز را به خاطر بسپارم. طرح کاشی های زمین و چروک های روی دستکش سفید بلندت. دستت را میگیرم و دست روی کمرت میگذارم. هرچند که جزئیات را به خاطر دارم، مکان هر تار مویت که روی صورتت افتاده، ولی لباست را به خاطر ندارم. شاید سرخ بود به رنگ خون یا ابی دریا، ولی زیباترین لباس بود. اخر تو هرچه بپوشی جذابیتی صد برابر به ان میدهی. وقتی اطراف سرسرا با قدم های موزون و اهسته میچرخیدیم و عطر تک تک گل های کنار دیوار را حس میکردم، ذهنم بالاخره ارام گرفت. سبک شد. انگار همه چیز محو شد و تنها من و تو واقعی بودیم. سرم را بلند میکنم و چشم های تو، حکم فانوس دریایی برای ملوان خسته ای دارد که مرا به واقعیت برمیگرداند. میخندی. مثل همیشه. بدون دلیل. و چیزی قشنگ تر از این نیست.
