کافیست به چشمان ابی رنگ تو نگاه کنم تا بوی نمک دریا وجودم را پر کند. دست هایم را میان شن های خیالی حرکت بدهم و مد به پاهای برهنه ام بخورد. و قسم میخورم اگر چشمانت سبز بود، مرا به جنگل های دور دست اشنا میبردند و اگر قهوه ای بودند، برایم مثل عود خوش بو و مثل خاک زندگی بخش بودی. این را مینویسم تا بدانی که من نه تو را برای زیبایی الهه مانند چهره ات و نه به خاطر تناسب اجزایت دوست دارم. تو برایم مانند روح مقدسی، به من زندگی میبخشی و هر بار که متولد میشوم به دنبال تو میگردم. شاید در زندگی دیگری، دو پرنده بودیم و برای دیدنت مهاجرت میکردم، یا قطره های باران بودیم، و ابر ها را دنبالت میگشتم. ولی حالا که قلمی برای نوشتن دارم، مینویسم تا بدانی که وقتی با برق چشم های شادت نگاهم میکنی، خوش حال ترین من عالم هستم که در این زندگی به تو رسیدم.
