خب... صبح شده. صبح دنیا بخیر. خورشید اومده بیرون. وای خدا امروز چقدر کار دارم!
-- خاک تو سرت. مردم ساعت چهار صبح بیدار میشن. تازه کارهاشون هم مرتب و برنامه ریزی شده. تو هنوز هیچ نخوردی و کنکور هم داری. هیچی نمیشی اخرش. امروز دیگه گذشت. از فردا.
نمیشه دیگه از فردا. امروز باید یه کاری کنم.
-- چقدر اعتماد به نفس داری! امروز یه کاری کنی! اگه میتونستی تو این هیجده سال عمرت یه کار درست انجام میدادی
بذار برم صبحونه بخورم... پنیر خب نمیتونم بخورم و مربا هم دوست ندارم. یه بیسکوئیت بخورم.
-- کوفت بخوری! با اون هیکل خرس قطبیت! مثل خرس قطبی میخوری و میخوابی... مردم دخترای همسن و سال تو باربی ان. انجلینا جولی ان. و تو تازه بیسکوئیت هم میخوری. همش از این غذاهای ناسالم بخور بمیری اخرش. اصلا چرا زودتر نمردی؟
خب... یکم درس
-- درس بلد نیستی بخونی. اسکلی دیگه. اصلا تو این هیجده سال چی یاد گرفتی؟ که دودوتا چهار تا؟ همسن تو موشک هوا میکنن. تازه فقط درس که نیست... اخلاقشون خوبه و هنرمندن و شغل هم دارن. تو چه غلطی کردی این همه سال؟ اها لابد میخوای بری تست قرابت بزنی درحالی که فلانی از الان قبوله. چقدر تو احمقی.
موقع قرص هامه.
-- تو به هیچ دردی نمیخوری... مردم سرطان دارن و بیشتر از تو تلاش میکنن ولی تو یه مریضی ساده داری و اینقدر بزرگش کردی. لیاقت هیچی رو نداری. نه اون غذایی که خوردی نه هیچی. بی ارزشی. دوستات دوستت ندارن. پدر و مادرت ارزو میکنن یه بچه ی دیگه داشتن. فقط مایه ابرو ریزی هستی.
و خیلی حرف های دیگه... برای کوچکترین حرکتم... و فکرهای اسیب زدن به خود و خودکشی که به نظرم مناسب نبود بنویسم... و حتی با نوشتن اینا حالم بد شد.