دوست داشتم میکل انژ بودم
و در قطعات بی روح سنگ های مرمر
چهره ی داوود را میدیدم
یا فورد بودم
و درد و سختی
و رنج را
به هنر تبدیل میکردم
پیکاسویی بودم که از چینش مربع ها رازها میدانست
یا همراه برادرم اولین هواپیما را روی شن های سفید ساحل
به پرواز درمیاوردم
من فقط میخواهم دنیا را
یک نظر هم که شده
از زاویه دید کسی خوش ذوق
و روشن بین
ببینم
تا وقتی اشکال هندسی اطرافم چرخ میزنند
و مثل الیس سقوط میکنم و طرح های نامنظم میبینم
خیال نرمی برای فرود داشته باشم
و حسی برای تکیه
مثل قلم مویی شده ام که رنگ قرمز از روی ان شسته نمیشود
و از طرح بته جقه بدم می اید.
