انگاری همه چیز یه قصه است!
هر قصه‌ای یه راوی داره و با یه اتفاق شروع میشه، اتفاق‌هایی که لزوما نه تلخند، نه شیرین، نه خنده دار و نه گریه دار؛ اتفاق‌هایی که فقط و فقط یه اتفاق هستن! همین و بس
فرق قصه‌ها اما، تو راوی‌هاست. راوی همونیه که به اتفاق رنگ میده، از اتفاق قصه میسازه و از قصه زندگی!
و اما راوی‌ها!
راوی‌ها جورواجورن، هر کدوم هم یه جور. بین راوی‌ها بعضی‌هاشون عجیب شوق گفتن قصه دارن،قصه گفتن با کلمه‌های ساده و جمله‌های نپخته، قصه‌هایی که از گذشته‌های دور اومدن و مسافر آینده پیش رو هستن، قصه اونها بیشتر شبیه یه رازه، اونم یه راز مگو. وقتی میتونی سر از قصه‌هاشون در بیاری که پا بزاری رو نرمی کلمه‌هاشون. وقتی از دروازه حاشیه هاشون رد شی و بشی محرم اسرار متنشون، اصل قصه اما یه جایی میون اون ترنج وسطه، اونجایی که حوضچه آبتنی کردن پریا ست. قصه‌هایی که انگاری رو به فراموشی‌اند ولی خاصیت اسطوره اینه: قصه‌های فراموش شده یه روزی دوباره برمیگردن...
