
ملانی
صدای چرخ خیاطی سکوت بینشان را پر میکند ، برای هر دوی آنها، این فرصت کوتاه، غنیمتی است ،تابه تقویت باور و نیروی جدال با هم بپردازند..سوفیا کنار پنجره ایستاده و نگرانی به همه هیکلش راه یافته است، و بحجم خاطره های مشترکی که تا به امروز گذرانده اند، فکر میکند..هرگز از حمایت و عشق ورزیدن به خاهر کوچکتر ش دست نکشیده است، اما این بار، لبخند دلیرانه ملانی نشان از تسلیم نشدن دارد، سوفیا بارها این نگرانی ها را نشخوار کرده بودو او را از تمام خطرات احتمالی حفظ کرده بود از شیب های پر پیچ کشت زار ها، از تجربه های اولین دویدن، از نزاع های دوران کودکی و مدرسه، از عشق های دردسر ساز نوجوانی.....اما این بار باید اقرار کند که توانایی شکستن اداره ی او را ندارد.. در برابر قصد بی با کانه اش مستاصل است. و واقف است که هرگز به اندازه خواهر کوچکترش شهامت نداشته اس اما این بار این تصمیم ، زندگی ملانی را فروکش میکند گاهی پاسی از شب بیدار می ماند و چهره ملانی را انگار در رویا فرو رفته است عمیق مینگرد، کاش می توانستم این موضوع را به آگاهی همه برسانم و بگویم که خواهر زیبایم چه چیز در دل پنهان دارد و چه سودایی در سر می پروراند.
ساعاتی که در آن تن بی حرکت و جان بی اندیشه و بی آنکه به خواب فرو رود بیداری را حس می کند .چگونه این موجود آرام مهربان بی آزار و اینقدر دلنشین می توانست باعث چنین آشوبی شود
سوفیا همه لحظات را غنیمت میشمارد،به سویش میرود به جلوی دامنش که به زمین کشیده شده است، زانویی صمیمانه میزند، ملانی همچنان با انگشتان ظریفش مسیر سوزن زدن چرخ را فراهم می کند. در حالی که چشم هایش از خط گلدوزیهای پارچه جدا نشده است، لبخندی گرم به آشفتگی خواهر میزند
ملانی تو چطور می توانی با خودت با ما این کا را بکنی؟ فکر قضاوتهای زهرناک مردم هستی؟ حرف های خاله زنک های عمو زاده ها و خاله زاده ها و دایی زاده ها, آه ملانی باورم نمی شود تو انقدر سبکسر باشی و شرافت خانواده را باهمچین تصمیمی و با آتتش کنجکاوی و زهر انتقام جویی بسوزانی...
سوفیای عزیزم، چرا نمیخواهی باور کنی که من این اتفاق که میتواند منشا نفرت برای همه ی عمرم باشد، چراغی از عشق، متولد کنم؟! نگه داشتن ثمره ی این باور ساده لوحانه نه از سر انتقام است نه خشم.. کم نبودند دخترانی که لگد مال غریزه حیوانی شده اند، و اگر در حالت خوشبینانه، از آنها طلب ازدواج بشود، در ان رابطه همیشه تنها خواهند ماند، آین سردی پس از فاتح شدن، در وجود نرینه ی طبیعت، ذاتی است، چرا وقتی که میشناسمش طالب آن دام باشم. عشق آن جادو گر بزرگ، هم ازین حقیقت ناگریز است.
.. آیا بهتر نیست من ازین عشق، جهانی بسازم و او را کودک من، خطاب کنم؟!
بیش ازین چرا باید نگران ادم ها و جانی باشم که همه می میرند... ؟! ادم هایی که نمی تواند برایم پلی بسازند برای امید داشتن؟! چگونه دستشان آن بدهم برای خراب کردن؟!