آدما باید شبیه پازل باشن
ولی فکر غلطمون اینه که ما میتونیم با آدمایی که شبیه خودمونن بهتر ارتباط برقرار کنیم
ولی بر عکس ما با آدمایی میتونیم جفت بشیم که شبیه ما نیستن
برای همینه که میگم باید شبیه پازل باشیم تا با تیکه های شکل خودمون جفت نشیم و فقط با تیکه های متفاوت تر از خودمون جفت شیم تا بتونیم پازلی به اسم زندگی رو تموم کنیم
ولی وسط جور شدن تیکه های پازل ممکنه به تیکه هایی برسیم که شبیهمونن و قصد امتحان کردنشونو داشته باشیم
ولی وقتی امتحان میکنیم میفهمیم که نمیتونیم با تیکه ای مثل خودمون جفت شیم بلکه باید دنبال تیکه های متفاوت بگردیم....
اینه پازل زندگی!!!