
یکی از مشکلاتی که اغلب ما آدما داریم و معمولا بهش توجه که نمیکنیم هیچ حتی تلاشیم برای اصلاحش نمیکنیم اینکه بیش از اندازه به دیگران گیر میدیم و تو خصوصی ترین و شخصی ترین مسائلشون دخالت میکنیم ولی اگه یکی همین کارو باهامون بکنه خیلی عصبانی و شاکی میشیم. مثلاً من آدمیم که دوس ندارم کسی در مورد هیکلم نظر بده یا به مقدار غذا خوردنم گیر بده. چون که خودم میدونم که چقدر باید بخورم و رژیم غذاییم چطوری باید باشه. بعضی موقع ها از لحاظ روحی احتیاج دارم که خوراکی بیشتری بخورم، بعضی اوقات احساس میکنم که باید رژیم بگیرم، حالا وقتی تو مورد اول یه نفر مدام بهم بگه که چقدر غذا میخوری، انقدر نخور چاق میشی، یا تو مورد دوم اگه بهم بگن چرا رژیم میگیری، تو که هیکلت خوبه، یا مثلاً فلان رژیم رو بگیر این رژیم خوب نیس، این موضوع میره رو مخم. به نظرم این مسئله یکی از شخصی ترین مسائل یه آدمه که نباید به خودمون اجازه بدیم در موردش نظر بدیم. یا مثلا من آدمیم که موی کوتاه خیلی دوس دارم و خیلی هم بهم میاد، اما بعضی از اطرافیانم وقتی متوجه میشن که من میخوام دوباره موهامو کوتاه کنم بهم میگن نه کوتاه نکن، دیگه بذار بلند بشه، دیگه یه چند وقت کوتاه بود هوست خوابید، موی کوتاه مال پسراس نه دخترا و از این قبیل حرفا، در حالی که مدل مو یه مسئله کاملا شخصی و سلیقه ایه و حتی اگه به یه نفر هم اون مدل نیاد ولی اگه خودش دوس داشته باشه به نظرم کافیه چون خود اون آدم باید لذت ببره. همه ی اینارو گفتم که بگم بعضی اوقات ماها دوس نداریم این جملات و از بقیه بشنویم ولی خودمون خیلی راحت همین حرفا رو به بقیه میزنیم. مثلا من با اینکه خودم روی موضوع هیکل و مقدار غذا حساسم ولی گاهی اوقات بدون اینکه حواسم باشه به خواهرم سر اینکه خیلی غذا و تنقلات میخوره و ممکنه باعث چاقی موضعی بشه گیر میدم بعد یهو به خودم میام میگم هلیا تو که خودت بدت میاد چرا همین کارو در مورد بقیه انجام میدی. یه جورایی خودم مچ خودمو میگیرم. به نظرم خیلی خوبه که گاهی اوقات خودمون مچ خودمونو بگیریم. اون وقت ضعف هامونو بهتر پیدا میکنیم و میتونیم برای اصلاحشون تلاش کنیم. انگار یه جورایی به خودمون یه تلنگر زدیم و این باعث میشه که به مرور آدم بهتر و بهتری بشیم. مطمئناً اگه هر کدوم از ماها برای اصلاح خودمون یه قدم کوچیک هم برداریم دنیا جای قشنگتری میشه.