
امروز عصر بعد از اینکه استوری های این هفته پیج رو آماده کردم و برنامه ریزی پست هارو هم کردم رفتم و برای خودم یه لیوان چایی ریختم، حسابی خسته شده بودم، درس و دانشگاه از یه طرف، کلاسای آموزش تبلیغات و تولید محتوا از یه طرف دیگه، برنامه های پیج و عکاسی و همه ی اینا حسابی ذهنمو درگیر کرده بودن، همینطوری که داشتم به انبوه کارهام فکر میکردم چشمم به بخار داغ لیوان چاییم خورد. یهو ذهنم از مشغله هام دور شد و به این فکر افتادم که ما آدما وقتی درگیر مشغله ها و مسئولیت های زندگی میشیم چقدر نسبت به محیط اطرافمون بی تفاوت میشیم، گاهی اوقات یادمون میره که زندگی همین لحظاهایین که خیلی ساده و بی تفاوت از کنارشون رد میشیم.
ما آدما همش منتظریم یه اتفاق عجیب و غریب تو زندگیمون بیافته تا حالمون خوب بشه در حالی که هممون یه عالمه لذت های کوچیک تو زندگیامون داریم که اصلا بهشون توجه نمیکنیم، همون لذتایی که اگه یه ذره بیشتر حواسمون بهشون باشه کلی میتونه حالمونو خوب کنه و انگیزه و انرژی بهمون بده واسه ادامه زندگی و کارامون. مثلا همین لیوان چایی، بدون اینکه متوجه باشم وسط خستگیام بهش پناه اوردم تا گرمم کنه و خستگیامو در کنه زندگی پر از لیوان های چاییه، پر از لذت ها و فرصت ها که درست وقتی خیلی کلافه ایم به دادمون میرسن ولی ما اصولا اونارو نمیبینیم. اگه فقط یه ذره به محیط اطراف و کارایی که میکنیم بیشتر دقت کنیم قطعا بیشتر میتونیم متوجه این لذت های کوچیک بشیم و ازشون لذت ببریم و درست موقعی که باید، حالمونو ١٨٠ درجه تغییر بدیم.
یادمه یه مدتی کتاب صورتت رو بشور دختر جان ریچل هالیس رو میخوندم. اونم به این موضوع اشاره کرده بود که هر روز برای خودت یه زمانی رو خالی بزار و یه کاری رو انجام بده که حالتو خوب میکنه. حالا اون کار حتما نباید مسافرت به یه جای خوش آب و هوا یا غذا خوردن تو یه رستوران گرون قیمت یا کارای بزرگ و عجیب باشه، فقط کافیه که حالتو خوب کنه. مثلا به یه گل زیبا آب بده، یه موسیقی قشنگ گوش کن، چند صفحه کتاب بخون یا هر کاری که حالتو خوب میکنه. ولی خب طبق معمول همیشه یجوری تو هیاهو زندگی غرق میشم که یادم میره قرار بود هر روز واسه حال خوب خودم وقت بزارم.
همه ی اینارو گفتم که بگم تو این روزا که انقد حالمون گرفتس، خودمون و حال خوب خودمونو فراموش نکنیم،یادمون نره که ما زنده ایم و برای زنده بودن فقط نفس کشیدن کافی نیست.