
اولین بار که دیدمش بین بچه های دیگه بود. خیلی بهم محل نمیداد، باهام حرف نمیزد، انگار خوشش نمی اومد که دوستاش دارن با من حرف میزنن و تحویلم گرفتن. هر چقدر سعی کردم باهاش حرف بزنم یا جواب سر بالا میداد یا اصلا جوابمو نمیداد. آخر سر هم بی خیالش شدم. ولی از همون موقع فهمیدم که بچهی یه دنده و لجبازیه و البته مغرور. تقریبا دو ماه بعدش قرار شد که معلمش بشم. وقتی اسمشو بین بچههایی که قرار بود باهاشون کار بکنم شنیدم هم خوشحال شدم هم ناراحت. اون بچهی لجبازی که سعی کرده بود بهم بیمحلی کنه خیلی به چشمم جذاب اومده بود از طرفی هم میدونستم که چالش بزرگی تو ارتباط برقرار کردن و نوع رفتار باهاش در انتظارمه. برخلاف تصورم اولین روز کلاس بهم گفت خاله و خیلی زود باهام جور شد. از اون دسته بچه هایی بود که همیشه وقتی میدیدت بغلت میکرد وکلی حرف داشت که برات بزنه. گاهی حرفاش غر و ناله بود گاهی هم امیدواری و خوشحالی. بچه به شدت با استعدادی بود. مطمئن بودم آینده خوبی در انتظارشه اگه فقط خودشو باور کنه و دست از تلاش برنداره. فقط یه ایراد داشت، اونم این بود که یکمی اخلاقش تند بود و خیلی راحت بدون اینکه به حرفش فکر کنه هر حرفی رو میزد. بارها با حرفاش ناراحتم کرده بود ولی گذاشته بودم به حساب بچگیش. مدام به این فکر میکردم که وقتی وارد اجتماع بشه این مدل رفتار باعث میشه از لحاظ روحی آسیب ببینه. خیلی تو خط پسر و این حرفا نبود به جز یه بار که در مورد دوست، دوست پسر یکی از دوستاش حرف زد. یه روزی اومدن بهم گفتن که به خاطر درساش دیگه نمیخواد بیاد سر کلاست. میدونستم داره بهونه میاره. ناراحت شدم. آخه بچه با استعدادی بود ولی خب زور که نمیشد کرد وقتی نمیخواست، نمیخواست دیگه.
تقریباً یه سالی میشه که ندیدمش. آخرين بار تو مسابقات دو میدانی دیدمش. مثل همیشه آماده، پر انرژی و با انگیزه. اون روز یه درصدم فکر نمیکردم که چند ماه بعد با یه نفر فرار کنه و بعد هم ازدواج.