ما همگی با یک شخص اشتباه ازدواج میکنیم. یا بهتر است بگویم دلایلی که به خاطر آنها ازدواج میکنیم در طولانی‌مدت واقعاً کارایی ندارند.
نویسنده: کریستین کارتر
۳ آپریل ۲۰۱۸، مجله‌یِ نیکی بزرگتر، دانشگاه برکلی، کالیفرنیا
مترجم: دکتر زهره میرعابدینی
گروه علمی حکمت زندگی
وقتی اولین ازدواجم شکست خورد، ناامیدانه میخواستم عاشق شوم و دوباره شروع کنم. میخواستم به دختران کوچک شیفته‌یِ پرنسس خود نشان دهم که عشق دیرپا امکان‌پذیر است؛ که رویاهای عاشقانه‌شان میتوانند تحقق پیدا کنند؛ که رویاهای عاشقانه‌یِ من هم میتوانند تحقق پیدا کنند.
وقتی که مارک، مردی را که اکنون شوهر دوم من است، ملاقات کردم، خوش‌بین بودم. او با گرایشی که به آرامش عمیق داشت با گرایش من به مضطرب‌بودن روبرو شد و به من گفت که میخواهد نیمه‌یِ دوم زندگی خود را وقف رابطه‌ای عاشقانه کند. من خواسته شدم. حتی از این بالاتر، هیچ‌کس بیشتر از او حامی بزرگ من (یا کارِ من) نبود. در همان اولین سالی که با هم بودیم ، به گونه‌ای برای من فوران ابراز احساسات داشت که تا پیش از آن هیچ کس به جز مادربزرگم این حجم از احساسات را به من ابراز نکرده بود. حس فوق‌العاده‌ای بود.
چهار سال بعد از ملاقات‌مان، ازدواج کردیم. چیزی بود که باید درباره‌اش با مارک صحبت میکردم. از سر گذراندن طلاق سخت بود و هیچ‌یک از ما علاقه‌ای نداشتیم که دوباره با آن مواجه شویم. اما فکر میکنم من برنامه‌یِ عمیقتری داشتم، برنامه‌ای که در آن زمان نمیتوانستم ببینمش. فکر میکنم علاقه‌ام برای ازدواج با مارک تا حدی به این دلیل بود که نمیخواستم بچه‌هایم را به تنهایی بزرگ کنم. در کنار داشتن یک فرد بزرگ‌سال برای صحبتهای شبانه بسیار سرگرم‌کننده‌تر بود. من همچنین با مارک ازدواج کردم ـــ دوباره ناهوشیارانه ـــ چراکه سعی داشتم احساس مورد ستایش بودنی را که مشخصه‌یِ مرحله‌یِ اولیه‌یِ تقریباً هر رابطه‌ای است، حفظ کنم. هیچ چیز نمیتواند عاشقانه‌تر از عروسی و ماه‌عسل باشد؛ از نظر تئوری، هیچ چیزی بیشتر از ازدواج نمیتوانست رابطه‌یِ ما را ماندگارتر کند.
کاملاً واضح است که این منطق صحیح نیست. در واقع، بین احساساتی که میخواستم دوباره آنها را زنده کنم و ساختار ازدواج، هیچ ارتباط واقعی‌ای وجود نداشت. همان‌طور که آلن دو باتن بسیار خردمندانه، نوشته است واقعیت این است که ما سعی داریم که از ازدواج برای «ماندگارکردن احساسات خوب» استفاده کنیم. او چنین ادامه میدهد:
ازدواج قاطعانه می خواهد ما را به سطحی بسیار متفاوت و اجرایی‌تر منتقل کند، که شاید شامل زندگی در خانه‌ای در حومه‌یِ شهر، با یک مسیر رفت‌وآمد روزانه‌یِ طولانی و بچه‌های دیوانه‌کننده‌ای باشد که هرگونه اشتیاقی را در نطفه خفه میکنند. تنها عامل مشترک در ایجاد اینها، شریک زندگی است که او نیز ممکن است فرد اشتباهی بوده باشد.
ازدواج ما را به سطحی کاملاً متفاوت منتقل کرد، که با یک نقل‌مکان به حومه‌یِ شهر و رفت‌وآمد طولانی‌مدت روازنه کامل شد. سه نفر از فرزندان نوجوان ما تصمیم گرفتند که تمام‌وقت با ما زندگی کنند (نفر چهارم به مدرسه‌یِ شبانه‌روزی میرود). و این فاصله‌گرفتن از روتین حضور یک‌هفته‌درمیان‌شان کنار ما بود که قبلاً به آن عادت داشتیم. من و مارک تمام اوقات تنهایی‌ای را که به عنوان یک زوج داشتیم از دست دادیم، اما زندگی خانوادگی ما شکوفا شد و من در خانه‌ای پر از نوجوان بالیدم.
بدون وقت‌گذرانی کردن برای خودمان که قبلاً به آن عادت داشتیم ـــ و برخی عوامل استرس‌زای قابل‌توجه خانوادگی، که ما را از بین میبرد ـــ من و مارک بیشتر شبیه شرکای تجاری میان‌سال رفتار میکردیم تا عشاق بیست و اندی ساله. برای من نامشخص بود که چگونه افراد با وجود چند نوجوان در کنارشان بدون احساس تهدید دائمی (و کشنده‌یِ غریزه‌یِ زندگی) قطع‌شدن رابطه، میتوانند رابطه‌یِ جنسی داشته باشند. یک درگیری خانوادگی پایان‌ناپذیر نیز در مورد نحوه‌یِ کار ماشین ظرف‌شویی جدیدمان داشتیم.
اخیراً، در میان اختلافات‌مان درباره‌یِ ماشین ظرف‌شویی،که هنوز هم در جریان است، و رد و بدل شدن دهها پیام برای بحث و جدل در مورد این‌که چرا شستن ظروف قبل از قراردادن آنها در ماشین ظرف‌شویی احمقانه / هدر دهنده است، فهمیدم که: یک بار دیگر، با شخص اشتباهی ازدواج کرده‌ام .
آیا این کار را کرده‌ام؟
میدانم تنها من نیستم که درگیر این سوالات ام.
آیا شما هم گاهی این احساس دلشوره را دارید که با «نیمه‌یِ گمشده‌تان» ازدواج نکرده‌اید؟ شاید با کسی ازدواج کرده‌اید که رابطه‌یِ جنسی با او همیشه پرشور و شگفت‌آور و متناوب نیست. شاید هم عشق‌ورزی خیره‌کننده‌یِ همسرتان در حال کم‌رنگ شدن است؟ آیا هر دوی شما بعضی اوقات در مقابل بازخوردهای «مفید» یکدیگر احساس تحقیر یا دفاع میکنید؟ اگر این جملات برای‌تان آشنا به نظر میرسند، پس احتمالاً با شخص اشتباهی ازدواج کرده‌اید.
نگران نباشید. این نکته‌ای است که من خودم تا همین اواخر فهمش نکرده بودم: ما همگی با یک شخص اشتباه ازدواج میکنیم. یا بهتر است بگویم دلایلی که به خاطر آنها ازدواج میکنیم در طولانی‌مدت واقعاً کارایی ندارند.
بر اساس سخن نبوغ‌آمیز دو باتن، ما نباید تنها به این دلیل که ازدواج‌مان شبیه رویاهایی که در دوران کودکی داشتیم نیست، همسران ناکامل خود را رها کنیم. در عوض، باید «ایده‌ی ازدواج عاشقانه را که فهم جهان غرب از ازدواج طی ۲۵۰ سال گذشته بر اساس آن بنا شده است» کنار بگذاریم: این ایده که شخص کاملی وجود دارد که میتواند تمام نیازهای ما را ببیند و تمام آرزوهای ما را برآورده کند.
کنارگذاشتن این ایده‌آل فرهنگی، برای من اصلاً کار کوچکی نیست. برای چندین دهه، عزیزترین آرزوها و رؤیاهای مرا در خود جای داده است. در دوران راهنمایی، به لطف آهنگ گروه انگلیسی مدرن، خیال‌پردازی درمورد داشتن مردی برای «متوقف‌کردن جهان و ذوب‌شدن در کنار او» را شروع کردم، وعلی‌رغم نبود هیچ مدرک پایداری مبنی بر وجود چنین شخصی، هرگز دست از انتظارکشیدن برای رسیدنِ او برنداشتم.
این‌طور نیست که هرگز عاشق نشده باشم: عاشق شده‌ام. در حال حاضر عاشق شوهرم هستم. اما هر وقت که آرزو میکنم که ای کاش او متفاوت بود ـــ هر وقت آرزو میکنم که ای کاش فلان کار را انجام میداد، فلان حرف را میگفت، یا چیزی بود که نیست ـــ درست مثل این است که از او انتظار داشته باشم که آدم دیگری باشد. انگار شاهزاده‌یِ جذابِ من میتوانست دیوانه‌کننده باشد، فقط اگر...
این شکاف بین انتظارات و واقعیت است که موجب ایجاد همه‌یِ ناامیدی‌ها در زندگی‌مان میشود. ما انسانها قابلیت فوق‌العاده‌ای برای خلق انواع تخیلات رنگارنگ داریم. اما وقتی انتظار داریم که واقعیت با خیالات‌مان مطابقت داشته باشد و زندگی آن چیزی را که تصور میکردیم به ما ارزانی نمیکند، به سختی میشود احساسی غیر از فریب‌خوردگی داشت.
واقعیت خیلی جذاب نیست: هیچ شاهزاده‌ای در زره درخشان قرار نیست بیاید تا مرا از احساس تنهایی و اضطراب نجات دهد، من را از احساس عدم کفایتم رها کند. این موضوع سوالات سختی را به وجود می آورد: آیا میتوانم به جای دائما احساس ناامیدی کردن از آن‌چه ندارم، نسبت به آن‌چه دارم سپاس‌گذار باشم؟ آیا میتوانم وابستگی خود به مفهومی فرهنگی را، که به معنای واقعی کلمه یک افسانه است، کنار بگذارم؟
واقعیت این است که من قلباً نمیخواهم خیالات رمانتیک خود را کنار بگذارم. من آنها را دوست دارم. آنها برایم مانند نوید یک وعده‌یِ غذایی شگفت‌انگیز یا یک تعطیلات فراموش‌نشدنی هستند. و هر چند وقت یکبار، دلم میخواهد که یکی از اینها را داشته باشم.
گویی که مارک میدانست که من به همه‌یِ اینها فکر کرده‌ام ، یک روز در ماشین از من پرسید که اگر چیزهایی که الآن میدانم را میدانستم آیا باز هم حاضر بودم با او ازدواج کنم. و در واقع، او آن‌قدر هم که ادعا میکرد در زمانی که گفت میدانست من دیگر با او ازدواج نخواهم کرد، لحنش شوخ نبود.
او بیپرده گفت: «تو با شخص معنویتری ازدواج میکردی. کسی که جوانتر و از نظر احساسی بیانگرتر است.»
من مصرانه گفتم: «من تو را انتخاب میکردم» . البته تنها دلیلم این نبود که دلم نمیخواهد کسی به من بگوید چه چیزی را دوست داشته یا دوست نداشته باشم.
بل‌که در قلبم میدانستم که این درست است: من بارها و بارها با او ازدواج میکردم، حتی حالا هم که میدانم که ازدواج لزوماً آسانتر یا دلپذیرتر از تنهایی نیست، حتی با پذیرش این موضوع که ازدواج هیچ قدرتی برای انتقال ما به سعادتمندی عاشقانه ندارد.
اکنون میدانم که هیچ انسان واقعی‌ای، هرگز نمیتواند با تخیلی رمانتیک از یک نیمه‌یِ گمشده رقابت کند. مارک ممکن است ناقص باشد (و برای من ناقص باشد)، اما من نیز بسیار ناقص هستم، و به معنای دقیق کلمه برای او ناقص هستم. این یک مسابقه‌یِ عادلانه است.
واضح است که در تمام این مدت سوال اشتباهی را میپرسیده‌ام که تنها موجب استرس، قضاوت‌گری و رنج برایم میشد: «آیا تو فرد مناسبی برای من هستی؟»
تعیین درست‌بودن تناسب بین خودمان و دیگری اساساً اقدامی نادرست و خدشه‌دار است، زیرا هیچ چیزی خارج از خودمان ـــ چیزی که بتوانیم بخریم، به آن دست یابیم، و مطمئناً هیچ انسان دیگری ـــ نمیتواند شکستگیهامان را برطرف سازد، نمیتواند لذت پایداری که آرزویش را داریم برایمان به ارمغان بیآورد.
یک پرسش قدرت‌بخش‌تر ـــ و عمیقاً عاشقانه‌تر ـــ این است که: آیا من فرد مناسبی برای تو هستم؟
یک پیشنهاد سازنده‌تر (و بالقوه رضایت‌بخش‌تر) این است که بپرسید: آیا میتوانم با نقایص تو از طریق شوخ‌طبعی و بزرگواری سازگار شوم؟
آیا میتوانم ناتوانی تو در خواندن ذهنم را تحمل کنم و همه چیز را بهتر کنم؟
آیا میتوانم با عشق و هوشمندی در مورد اختلافات‌مان مذاکره کنم؟ بدون این‌که خودم را در ترس و هیجاناتم غوطه‌ور کرده باشم؟
آیا حاضر ام که درون‌کاوی‌های مورد نیاز برای ازدواج را انجام دهم؟ آیا میتوانم میزان خودآگاهی لازم برای این‌که تو را از خودم نرانم را در خودم ایجاد کنم؟
آیا فکر میکنم به اندازه‌یِ کافی شجاع هستم که علی‌رغم ایرادات تو و، از آن مهمتر، علی‌رغم ایرادات خودم، همچنان عاشق تو باشم؟
بله، هستم.
لینک این مقاله در سایت مجله‌یِ نیکی بزرگتر:
How to Know if You’ve Married the Wrong Person (berkeley.edu)
