عشق از عمل سر بر می‌آورد نه از به انتظار نشستن برای ستایش شدن.
نویسنده: کریستین کارتر
۱۱ فوریه‌یِ ۲۰۱۵، مجله‌یِ نیکیِ بزرگتر، دانشگاه برکلی، کالیفرنیا
مترجم: دکتر زهره میرعابدینی
گروه علمی حکمت زندگی
عشق چیزی سحرآمیز و زیستی احساس میشود ـــ چیزی که به ناگهان برای‌مان اتفاق می‌افتد، چیزی فراتر از کنترل ما.
بااین‌همه، تحقیقات نشان میدهند که بهتر است عشق را امری رفتاری ـــ یا حتا امری مبادله‌ای ـــ تلقی کنیم.
درست است که هورمونها در ایجاد عشق نقش دارند، اما این‌که ما با موضوعِ (ابژه‌یِ) عاطفه‌یِ خود [یعنی،فردِ مورد علاقه‌یِ خود] چه‌گونه رفتار میکنیم مسأله‌یِ بسیار مهمتری است. ما اعمال خاصی انجام میدهیم و این اعمال باعث پرورش هیجاناتی میشوند که ما آن هیجانات را با عاشق بودن تداعی میکنیم. به گفته‌یِ باربارا فردریکسونِ پژوهشگر، نویسنده‌یِ کتاب «عشق ۲.۰»، ما احساسات عشق را همه‌روزه در خود خلق میکنیم. عکسِ این نیز ممکن است، یعنی این‌که ما این احساسات عشق را خلق نکنیم، وعشق رنگ ببازد.
چه اعمالی منجر به عشق میشوند؟ در اینجا به احترام روز ولنتاین، به سه عمل اشاره میکنیم که هر سه تای آنها مبتنی اند بر پروراندن آسیب‌پذیری و شکنندگی و استعدادِ ابتلای ما [به عاشق شدن].
پیش از آن‌که فرار را بر قرار ترجیح دهید، تا آخر به حرفهای من توجه کنید. بله، آسیب‌پذیری میتواند ناخوش‌آیند باشد زیرا، بر اساس تعریف، شامل افشاء کردن و عریانیِ هیجانی، عدم‌اطمینان، و خطر کردن میشود. اما این آسیب‌پذیری باعث توسعه یافتن و تعمیق اعتماد و صمیمیت نیز میشود و احساسات قدرتمندی از پیوند و عشق را ایجاد میکند.
محققان فکر میکنند که ما معمولاً به‌طور ناخودآگاه برانگیختگی زیاد ناشی از انجام کاری پرخطر را با برانگیختگی زیاد ناشی از کشش و شور و شوق شدید به یک نفر، تلفیق میکنیم ـــ یعنی این دو حالِ روانی شبیه یکدیگر احساس میشوند. انجام کارِ پرخطر، بیوشیمی و فیزیولوژیای را ایجاد میکند درست شبیه به بیوشیمی و فیزیولوژیای که وقتی که ما برای اولین بار عاشق میشویم در ما ایجاد میشود.
در این روز ولنتاین، با انجام کاری مخاطره‌آمیز، مستقیماً سراغ آن هجوم آدرنالین در بدن‌تان بروید. به مکانی ناشناخته بروید که کمی دلهره‌آور باشد. به یک بارِ کارائوکه (آواز خواندن همزمان با پخش موزیک) بروید و راستی‌راستی آواز بخوانید. ورزش جدیدی را امتحان کنید، ورزشی که در آن شما در خطر بلد نبودن حرکات آن یا احمق به نظر رسیدن در هنگام انجام آن باشید.
چه چیزی را میتوانید برای پارتنرتان فاش کنید که او تا به حال در مورد شما نمیداند؟ از پارتنر خود سؤالات صمیمانه‌ای را بپرسید که مطمئن نیستید جواب آنها را میدانید. هنگامی که ما درگیر رفت‌وبرگشت‌های فزاینده و تدریجیِ «خودافشاگری شخصی» هستیم، محبت بیشتری را نسبت به دیگران حس میکنیم.
مدتهای مدیدی است که محققان قادر شده‌اند که احساسات عمیقِ عاشق بودن را از طریق خود افشاگری ایجاد کنند (حتی در بین غریبه ها!). ۳۶ پرسشی را که آرتور آرون و همکارانش طراحی کردند بررسی کنید. آنها از افراد غریبه خواسته بودند تا این پرسشها را از یکدیگر بپرسند تا در میان آنها حس عمیقاً در پیوند بودن را ایجاد کنند. و فراموش نکنید: چه‌گونگی عکس‌العمل شما هنگامی که پارتنرتان خودش را در برابر شما آسیب‌پذیر میکند نیز بسیار مهم است. (نکته: تلفن خود را خاموش کرده و کاملاً توجه کنید)
مستقیماً، به مدت چهار دقیقه‌یِ کامل. یک تایمر تنظیم کنید. صحبت نکنید. نفس بکشید. آرام باشید.
این فن به طور گسترده‌ای به عنوان بخشی ازیک آزمایش توسط آرون و پالس ذکر شده است (اگرچه من قادر نبودم منبعی برای آن در یک مطالعه‌یِ منتشرشده بیابم). سایر کارشناسان روابط نیز از آن به عنوان یک تاکتیک محکم برای پرورش صمیمیت و عشق استقبال کرده‌اند.
به عنوان مثال، افرادی که در کارگاههای فرِد لوسکین، محقق استنفورد، این کار را انجام میدهند، میگویند که این کار قطعاً احساس آسیب‌پذیری و شکنندگی [در برابر عشق] بزرگی در آنها ایجاد میکند ـــ و این خوب است (نگاه کنید به شماره ۱!). این افشاکردنِ خود ترسناک است اما این دقیقاً همان چیزی است که ما در اینجا به دنبالش هستیم.
لینک این مقاله در سایت مجله‌یِ نیکیِ بزرگتر:
