متغیر تِمپ

همه چیز را اصیل می خواست بی پدر! اما زنده بود که نادیده گرفته شود.
عادتش بود! همیشه از همه جا می رفت، قدم های رفتنش را محکم بر می داشت که رفتنش را ببینند، که "نرو" بشنود، تا با خودش و حس بیهوده بودنش کمی کنار بیاید.
گُل مورد علاقه ای نداشت، هیچ وقت هیچ چیز را هوس نمی کرد. برایش فرقی نداشت. حرف که می زد قیافه اش کم رنگ می شد، در اوج بحث هایش صدایش ضعیف می شد.
از چهار فرسخی قیافه اش داد می زد که از آن "معمولی" هاست. از آن ها که فرقی ندارد با او چه رفتاری کنی. از آن گونه معمولی های "رام" که ناراحتی اش و احساس هایش آنقدرها هم که وانمود می کند جدی نیست. نه نیست!
از آن ها که برای کسی تهدیدی به شمار نمی رود، که با کسی رقابتی نمی کند. سقف دنیایش اندازه حس آمیزی های انتراعی با آهنگ های مورد علاقه اش بود. از آن معمولی ها که برای خودش داستانی ندارد. چهره اش تنها و فقط در صورتی که زاویه خاصی از نور بر آن می تابید زیبا می شد. از آن معمولی های گاهی زیبا.
از آن گونه ها بود که اگر از خواب بد بیدار شود سرش درد نمی گیرد، اگر وقت خوابش می گذشت باز هم راحت می خوابید.
ملغمه ای از انزوا طلبی و برونگرایی بود. هر زمان که دلش نوشتن می خواست، قیافه اش را درهم می کرد و به سختی خودش را جدی جلوه می داد. آخرین عکس "او" را که نیمی از چهره اش درون آینه افتاده بود برانداز می کرد. نیمی از چیزی شبیه ماه.
همان "ماه روی" نیم چهره برای به لرزه انداختن دستانش، به تپش افتادن قلبش و فراخوان کردن کمی اشک گوشه چشم راستش کافی بود. نوشتن فقط همین چیز ها را می خواست.
عادتش بود! برای هر چیز ریز و درشتی فلسفه ای می بافت. تنهایی اش آنقدر بزرگ بود که بودنش آن را نمی فهمید، به این جهت با تنهایی کنار می آمد. کافی بود که به او بهایی بدهند یا بیشتر از نگاه معمولی نگاهش کنند تا معادلاتش به هم بریزد. تا بشود چیزی که بودنش را بَلد نیست. به نادیده گرفتن پناه می برد.
هنوز تکانه های تیک وار پای راستش مریض وار تر ادامه داشت و می خندید و اراجیف اش را تحویل ملتی می داد که دغدغه های مهم تری داشتند. اواخر گاهی به دست هایش نگاه می کرد، مبهوت "بودن" ش می شد. دست هایش را جلو چشم هایش حرکت می داد، همیشه می گفت "دچارش که بشوی باختی" ...
معنی حرف هایش اغلب پیدا نبود. گمان می کنم جنونی چیزی دارد.
شوق که پیدا می کرد عمیق گوشه اتاقش غرق می شد و منطقی تر از گذشته به "نبودن" ش فکر می کرد. بیشتر می خواست نباشد. می خواست بخوابد تا به ابد. همه چیز را اصیل می خواست بی پدر!
5 سال بود که شب ها خودش را نمی کُشت.