سَبک ها و موضوع های مختلف را امتحان می کرد و در انتها روایتگری بود که خودش را "آن" خطاب می کرد و درباره "ماه روی" می نوشت.
چَشم به صفحه دوخته، کم پِلک زده، تار می دید.
آنقدر تار می دید که "او" لج ش می گرفت. بی اختیار عینک را از صورت او بر می داشت و شیشه اش را "هااا" کنان با گوشه شال یشمی اش تمیز می کرد و سرجایش می گذاشت. بعد چانه اش را کمی بالا می گرفت و لبخندی نامطمئن می زد، امید می داد تا کمی کمتر بخوابد و بیشتر بنویسد.
به هر کس می رسید، حال و احوال نکرده چشم درشت می کرد و شمایل کسی هم تای "ماه" را وصف می کرد. زبان بدن اش آنقد خوب بود که آدم را وادار به قبول حرف هایش می کرد. با اعتقادی محکم انگشت اشاره اش را به سمتی می گرفت و چشم درشت تر خبر از جا و مکان و احوالات کسی می داد. همه را شیرفهم کرده بود، که شال یشمی ای، روزی از آن سمت ها می آید و دست می گیرد و جهنمی گلستان می کند و ... هر روز به این مذهب خود ساخته اش بیشتر ایمان می آورد و برای منجی اش از آن ور دنیا چانه ای بالا می گرفت و لبخندی نامطمئن میزد که هیچ وقت به صورت زمخت ش قواره نمی شد.
سه سال دوره اش می کرد. آنقدر که شیوه بیان اش را گرفته بود، نگاهش شبیه نگاه او بود. قدم شبیه او می گذاشت. شبیه حرف زدن های "او" در انتها صفت ها، "ترررین" اضافه می کرد با اغراقی مصنوعی در آینه اخمو ترررین آدم موجود در تمامی دنیاها و کهکشان ها و سیاره ها را می دید.
ترس هایش به درجه قُوت شان لیست کرده بود و مواقعی که عزمی جزم می شد، مرور می کرد. اولی اش از دست دادن چشم هایش بود و از کار افتادن دست و پایش در رده های بعدی بود.
چشمی که باشد و هم تای ماه را نبیند؟! پا باشد و برایش ندَود؟ دستی که ننویسد! این ها برایش ترسناک ترررین اتفاق های موجود در تمامی کهکشان ها و دنیا ها و سیاره ها بودند.
هر روز قَدش برای چیدن "بودن" معشوقه اش بیشتر آب می رفت.
برای بقای خودش به عهد سه سال از بین رفته وفا می کرد. هفدهم هر ماه تا کافه انار را راه می رفت و تا آنجا نظرات ش را در رد مقوله "ماه گرد" بیان می کرد و منتظر می ماند که در آخر آب دهانی قورت بدهد و قیافه ای جدی بگیرد و ادامه دهد:
- ازم راضی هستی؟
و چشم درشت "بلی" بشنود.
