...

بگذار برایت چیزی تعریف کنم.
در حوالی نیمه های مرداد بود که پس از خوابی پریشان چشمانم را به جهان باز کردم.
سر درد بدی داشتم. از اتاق بیرون رفته و با تاریکی نمور خانه مواجه شدم.
همه جا تمیز و جارو کشیده بود.
همه ی خانه برق میزد و میز ها روی هم چیده شده بودند.
صندلی ها روی مبل ها جای گرفته بودند و فرش ها را کسی از صبح تکانده بود.
همه چیز تمیز بود اما غم در تار و پود دیوار ها رخنه کرده بود.
خورشید پشت ابر هایی که در آسمان نبودند قایم شده بود و من تنها و بُهت زده میان آدمها ایستاده بودم. نمیتوانستم بپرسم چه اتفاقی افتاده که اینگونه به هم خیره شده اند.
به ناگه صدایم را صاف کردم و پرسیدم:
چیزی شده!؟
کسی فوت کرده!؟
راستش را بخواهید این صحنه را فقط روز فوت پسر خاله ی کوچکم دیده بودم.
روزی که او در بیمارستان بود و ما تدارک بازگشتش را میچیدیم اما هیچ وقت بازنگشت.
حالا وقتی تجربه ی مرگ کودک یک ساله را با حال عجیب خانه گره بزنید به من حق میدهید تنها حدسم به مرگ کسی باشد.
.
بالاخره پدرم میان چشمانم نگاه کرد و گفت: نه چیزی نشده. بیا بشین میگم برات!!
بیشتر ترسیدم.
دوباره پرسیدم: کسی فوت کرده!؟
و اینبار پدر دوباره جواب داد: بچه ی خاله نمیمونه. رفتن اتاق عمل. کیسه اب پاره شده...!
.
خشکم زد !!
جانی که در جسمی دمیده شده بود پرکشید. دستی که با هزار امید هرروز روی شکم برجسته جلوی آینه حرکت میکرد بی حس شد. ماه ها ، شبانه روز دو قلب در یک جان میتپید.
چراغی خاموش شد.
حالا من اینبار نه برای کودک بی جان که برای جسم ضعیف مادری که تنها هفت سال از من بزرگ تر است عزادار شده ام.
نمیدانم حس مادری چه حس عجیبیست، بچه ها را هم دوست ندارم. اما امروز دوباره دلم شکست.
مگر آدمی تا چه حد توان تحمل از دست دادن ها را دارد!؟
مگر قرار نبود زندگی روی خوشی هم داشته باشد!؟
بگذارید جرعه ای آرامش از این زندگی سربکشیم.
من یکی دیگر توان هضم هیچ چیز را ندارم. پُر شده ام.
.
۲۰ مرداد ۹۹