آشفته حالی

دلم دیوانه خانه ی امین آباد است.

از لای سقف ریخته ی خراب آباد، شیر می ریزد.

تمام جانم بوی ترشیِ شیر گرفته.

وحشت افتاده روی قالی. رفته به خورد دَرزها و پُرزها.

تصویر دارد از هم می پاشد.

پرنده ای که توی ساعت لانه کرده، دارد اسباب کشی می کند.

می گوید این خانه جای ماندن نیست.

راست می گوید.

من دلم را کجا ببرم که ریختن نداشته باشد.....؟

همه چیز دارد راه می رود.

من اما فلجم.

دیوارها، میخ ها را تُف می کنند بیرون.

می گویند معده شان دیگر تحمل یک میخ هم ندارد.

تمام تابلوهای دیوار می افتند پایین.

چشمم به قاب پنجره ی توی عکس است که ترک برنداشته باشد.

...و این گل ها که رنگ صورتی شان دارد برمی گردد.

می ترسم.

به پاهایم می زنم. یک.. دو.. سه.. .

بگو یا علی. بلند شو. یک.. دو.. سه.. .

بلند شو..

بلند شو..

از خواب می پرم.

بلند شده ام.

خیلی بلند.

انقدر که سرم می خورد به سقف و تمام خیالم درد می گیرد.

.

.