داشتم کتاب جامعه شناسی خودمانی را می خواندم. صفحه 37.
که یک جا اشاره ی کوچکی کرده بود به تغییرِ شکل دادن آدم ها در شرایط بحرانی ای که نه راه پس دارند نه راه پیش. نه می توانند بمانند و نه فرار کنند.
مثل خواجه نصیرالدین طوسی!
که شده بود عزیز کرده ی خان مغول!
مغولی که ما یک عمر شیده ایم خونخوار بوده و ضد علم و فرهنگ و چه و چه...(قاعده درست این است که به شنیده ها اعتماد نکنیم.)
با خودم گفتم چطور می شود که شخصیتی مثل خواجه نصیر که متکلم بوده و کتاب نویس و همه چیز دان و لقب استاد البشر داشته، اینطور موقعیت شناس و مصلحتِ خویش دان نشان داده شده؟
خلاصه رفتم به گوگل تفألی زدم و روی دیگری از سکه نشانم دادند که:
خواجه نصیر به دلیل جایگاه علمی و فلان و بهمان، خان مغول را مجاب به احترام کرده و مدتی بعد هم بدون شور و مشورتش، خان قدمی از قدم برنمی داشته است!
من واقعا نمی دانم و نفهمیدم که کدام حق است؟
این روی سکه یا آن یکی؟
