هرچه می گذرد بیشتر یقین می کنم، چیزی که من قاطعانه می گویم اشتباه است، از دید عده ای در یک موقعیت مکانی و زمانیِ دیگر بهترین راه است.
حمله ی آمریکا به عراق، از دیدِ خیلی از مردمِ عراق نجات بخش بوده.
دیکتاتورِ بی رحم که کشورش را ویرانه کرد و مردمش از پسش برنیامدند؛
کسی که مخالفانش را زنده زنده روانه ی چرخ گوشتِ آدمیزاد می کرد و هزار کار سرگیجه آور دیگر...،
با این حمله پایان کارش را دید و به سزای اعمالش رسید.
این حمله با عنوان «آزادی عراق» شاید این ملت را حتی مدیونِ آمریکا و کشورهایی کرد که این اقدام را تشویق و از آن حمایت کردند(چیزهایی که یک عمر شنیده ام).
بعد یک فیلم می آید و قضیه را طور دیگری نشان می دهد.
مشروعیت نداشتن حمله ی آمریکا به عراق که بهانه ی آن، جُستنِ سلاح هسته ای بوده(و چندیدن هدف سیاسی دیگر). کشتن حدود هفت الا ده هزار غیر نظامی عراقی و حدود چهار هزار سرباز آمریکایی.نقض حقوق بشر. تخریب گسترده ساختمان ها. جنگ داخلی. القاعده.
باز دو روی سکه ایستاده اند رو به روی هم!
اما اگر این حمله نبود کِی می خواست صدام به درک واصل شود و حزب بعث تمام بشود؟(گر چه حالا هم ریشه کن نشده اند.)
کِی می خواست دموکراسی بشود؟(اگر سیاست ایران مجال بدهد.)
این مردم بیچاره کِِی قرار بود ترس از خیابان هاشان برود و نفسِ راحتی بکشند؟
باز سوال از پی سوال می آید که پس این درگیری های فرقه ای و داعش چه؟...
این مردم روی آرامش ندیدند.
من خودم هم نمی دانم.
دیگر نمی شود چیزی را قاطعانه قبول یا رد کرد.
