
این کتاب از درد و رنجهای ما سخن می گوید. از معنا بخشیدن به رنجها به جای گریز از رنج.
جیمز هالیس در کتاب مرداب روح - رنجها حرف هایی برای گفتن دارند - بیان میکند که اگر به جای تسلیم شدن در برابر اتفاقات بیرونی، با نیروهای شفابخشی که در درونمان وجود دارد متحد شویم، حمایت و تسکین لازم را در برابر رنجشها و ترس از ترک شدن و تنها ماندن دریافت میکنیم.
بخش عمدهای از زندگی ما را گریز از اضطرابی تشکیل میدهد که نتیجه ترس از تنهایی و بیدفاعیمان در برابر جهان هستی است. هنگامی که زندگی ناآرام هست تصور وجود نیرویی عظیم و خردمند در درونمان آرامشبخش است.
بخشی از این کتاب که خیلی دوست داشتم با شما به اشتراک میگذارم ولی مطالعه خود کتاب و جملات نابش توصیه میشود.
« فقط ضربه ای بزرگ میتوانست راه حل مواجهه با ضربه دیگری را که در عمق ناخودآگاه نهفته بود فراهم کند: ضربه گم کردن خود در سفر زندگی
فقط اندوه میتوانست او را برانگیزد تا با از خود
بیگانگی اش مواجه شود.
دوین با سکونت در این مردابهای محزون و کار کردن روی زخمهای اندوهناک خود به زندگی ای که پیوسته باید داشته باشد رسید: زندگی خودش نه دیگری.
از اعماق غم و اندوه او اشتیاق خود را زنده کرد.
.
.
.
« شاید والدین ایده آل کسانی باشند که به کودک حمایت و حفاظت میدهند و درعین حال صمیمانه و مکرر نیروهای درونی خود کودک را تأیید میکنند. سپس در مراحل مختلف جدایی، کودک میتواند حمایت آن نیروهای درونی را احساس کند طبیعت ما را دست خالی و بیتجهیزات به سفر زندگی نیاورده است.»