من جدید

ساعت های پایانی سال ۴۰۱ به طور اتفاقی فیلمی دیدم که تاثیر عجیبی رویم گذاشت و بی‌مناسبت با شروع سال نو نبود.‌‌.‌.

داستان فیلم سبک زندگی نامه‌ای داشت. درباره زنی بود که بواسطه رمانی که نوشته بود و قرار بود توسط والت دیزنی به فیلم تبدیل شود، گذشته اش ناخودآگاه جلوی چشمانش مرور می‌شد. یک ارتباط عاطفی بین رمان او و زندگیش وجود داشت.

اسم این فیلم «نجات آقای بنکس» بود. بنکس در فیلم نماد فردی بود که زیر سختی‌های روزگار تاب نیاورده بود و نتوانسته بود پدر نمونه‌ از نگاه بیرونی باشد و ناخواسته آسیب‌هایی را به روان دخترانی که دوستشان داشت، وارد کرده بود. بنکس فرد خشن و بدی نبود تنها بلد نبود خودش را با جهانی که در آن وجود داشت، تطبیق دهد. جهانی که به آن تعلقی نداشته و دنیای بانکداری و کار سخت و توهین‌‌ها روحش را فرسوده کرده بود.

دختر که حالا زن میانسالی شده بود، تمام گذشته‌اش ناخودآگاه در ارتباط با رمانش مرور می‌شد. ارتباطی که بین خلق تند و تلخ او با تجربه‌های گذشته‌اش وجود داشت به خوبی در فیلم نشان داده شده بود. گذشته‌ای که دختر در تغییر آن ناتوان بود و تنها از طریق داستانش می‌توانست به درد ناکام ماندنش در نجات پدری درمانده پایان دهد. همه داستان زندگیش و سختی‌ها که در طول فرایند زندگی دچار شده بود و خراب شدن ارتباط بین پدر و مادرش یک طرف و طرف دیگر آن، سکانس پایانی فیلم بود که گفتگوی دیزنی با نویسنده رمان را نشان می‌دهد. وقتی که دیزنی از دلیلش بخاطر اصرار او برای تبدیل شدن رمان زن به فیلم صحبت می‌کند و حس همدلی عجیبی را در مخاطبان زنده می‌کند.

حالا که سال جدید رسیده پیشنهاد میکنم سری به گذشته‌های نگذشته بزنید؛ گذشته‌هایی که سعی کردید فراموششان کنید اما غافل هستید که شاید به صورت خودآگاه بتوانید فراموششان کنید ولی در ناخودآگاه شما کارش را می‌کند. گذشته‌ای که دوستش نداشته و درسش را نگرفته ، رنجی که نیاز دارد درک و فهمیده شود تا معنایش را پیدا کنید. تنها در این صورت است که میتوان از بار سنگین آن رها شد و من جدیدی را خلق کرد.

به قول شاعر

بر روی بوم زندگی، هر چیز می خواهی بکش
زیبا و زشتش پای توست، تقــدیر را باور نکــن
تصویر اگر زیبا نبود، نقاش خوبی نیستی
از نو دوباره رســم کن، تصویر را باور نکن