شعرها..

-برای محمدرضا حجازی-

*گروهی شیطانش خواندند

گروهی فرشته

و گروهی انسان

امّا

او هیچ کدام از این ها نبود

او

خداوندگار شعر بود...*

میان همهمه ی درّه های دربه دری

تو از کجای پریدن به قلّه می نگری?

خدای عرشِ تماشا به عرشه آمده تا

نبردِ تن به تنِ موج و صخره را ببری

چه می شود که برای پَرانِ پروازم

فرازِ قلبِ خداهات کهکشان بخری

به احترام تو دارد سکوت می رقصد

گلو گلو همه جا آبشار بی خبری

قسم به خاک اگر چه پریده از سرمان

تو از مرورِ سپیده یْ نسیم تازه تری

مگر صدای تو را می کشند روی صلیب

که روی دوش مسیحای مرده بال و پری

مرا به لحظه ی پرواز قلّه ها بسپار

میان همهمه ی درّه های دربه دری

محمدحسين حجازی

(تماشا-ش843)

(کتابِ "جهانِ دوباره"_انتشارات نوید_۱۳۹۷)

جهان دوباره

شعرهای محمد حسین حجازی

https://t.me/Hejazzzi