
و حالا یکم فروردین ماه ۹۸، روزی که دقیقا ۲۴ سال پیشِش من متولد شدم...
هر روز و ماه و سال که میگذره و با عدد سنت جمع میشه... یه وزنه روی دوشتِ که هر سال بهش چند کیلو اضافه میشه و کم کم وزنش سنگین و سنگین تر میشه و هر روز سنگینیشو بیشتر حس میکنی... و اینکه تو الان کجای زندگیت هستی میشه قدرتِت برای حمل این وزنه. اگر تو زندگی جلو باشی یا حداقل جایی که باید باشی شاید اصلا وجود اون وزنه رو حس نکنی. اما امان از روزی که حس کنی که از جایی که باید باشی کم یا زیاد فاصله گرفتی... هرچی فاصله بیشتر میشه سنگینی این وزنه بیشتر اذیتت میکنه و حالتو میگیره...
حالا من امروز یکه، یکه، ۹۸ پا گذاشتم به بیست و چهارمین سال زندگیم.
حس میکنم کم کم دارم خیلی دور میشم از چیزی که میخوام و چیزی که باید باشم. و حالا سنگینی وزنه سنمو دارم حس میکنم و نگران آینده..
و امروز جایی هستم که بهار و پاییز زندگیم رو پشت سر گذاشتم و وارد زمستونی شدم سرد، بی روح، بی رنگ و سیاهو سفید که مشخص نیس پایانش کِی و کجاست...
امیدوارم سرمای این زمستون کشنده نباشه و بهار نزدیک...