
... اینکه میگن اگر میخواید کسی رو بشناسید باید سفر کنید درسته، اما باید بگم اگر خودتونم میخواید بهتر بشناسید باز باید سفر کنید.
طی سفر کوتاهی که به مشهد داشتم باز برام بولد شد و دونستم چقدر در بعضی شرایط میتونم کم صبر و تحمل باشم. در حالی که کم کم داشتم این رو توی ذهنم برای خودم متصور می شدم که چقدر آدم صبوری شدم، این سفر بم نشون داد که چقد درباره خودم در اشتاه بودم و تا صبوری فرسنگ ها فاصله دارم.
این سفر بم نشون داد که نگاهم به مسائل خیلی وقتا اونجوری که باید نیست .. گاهی وقتا حواسم از دل اطرافیانم پرته، در حالی که عکس این تلاشمه ... ! پرته ینی، یه جاهایی خیلی باید با فکر عمل کنی چون عمل تو شاید غیر مستقیم دلی رو بد بشکونه، چرا؟ ... فقط به خاطر اینکه چند ثانیه به حرفی که میخوای بزنی یا عملی که میخوای کنی کمتر فکر کردی. شکستن قلب عزیز ترین کسایی که توی زندگی داری، ارزشمند ترین دارایی های هر انسانی...
این سفر بم یاد داد همیشه حق رو نباید گرفت... همیشه حق رو نباید گفت...
این سفر باز یادآوری کرد این نکته رو که گاهی شاید حق با توعه اما کوتاه بیا چون قلب عزیزانت از هر چیزی مهم تره...
سفری بود مثل گرد و غباری که روی گردوغبار میشینه...
خستگی، روی خستگی
با چاشنی زندگی به مقدار لازم...