#روایتگرباش؛
آدم فکر میکند، اگر گوشی های همراه و این لشکری از فناوری جدید وجود نمیداشت، چگونه میتوانستیم این فاصلههای ناخواسته و اجباری تحمل میکردیم!؟
انسان که موجودی اجتماعی و محتاجِ زوج بودن است، بیتردید نمیتواند بدونِ این فناوری ها این روزهای #کمتر عادی را تاب بیاورد و اسیرِ بیماری های روحی و روانی نشود؛ ماههاست قطارِ زندگی ما آدمها در مسیر غیر هموار در حرکت است، ولی میشود گفت که این گوشیهای همراه هدایتگرانِ خوبی در به دست آوردن تعادلِ روحی و روانیِ این قطار است.
تصورِ اینکه آدم در شرایطِ اجباری و ناخواسته بدون کتاب و این فناوری چه میکرد، سخت است؛ بلی، حتی تصورش هم سخت است، چه خوب که این گوشی های همراه امروزه شده همهی دار و ندارِ ما آدم ها؛ همهی بساطِ ما جمع شده در درونِ این کیفدستی-کیف جیبی و حتی کیففضایی های ما؛ کتاب هم که بخواهی بخوانی در درونِ همین کیفهای همیشه در دسترس قرار دارد و یا اگر ورزش هم که بخواهی انجام بدهی، میتوانی بهترین روش های آن را از درونِ این گوشی های همراه پیدا کنی و یاد بگیری.
#روایتگرباش: گوشی های همراه، شده است یار و رفیقِ نزدیک برای همه؛ جعبهی رازها و جعبهی خاطرات؛ اتاقِ مطالعه؛ ورزشگاهِ هوشمند؛ اتاقی فکر و خلوتگاهِ دنج و آرام، اما این همه بستگی دارد به نوعی استفادهی آدم ها ازین گوشی ها!
#روایتگرباش: در دورانِ فاصلههای اجباری و ناخواسته، گوشی های همراه شده است بزرگترین و قشنگترین مکانِ دورِهمی؛ حتی ما و دوستانِ مان امشب که شبِ یلداست، برنامه داریم تا دقایقِ بعد دورِهمیِ مان را با استفاده از همین گوشی های همراه آغاز کنیم و یلدا را آنلاین به صبح برسانیم.