ساعت که از ۱ بامداد می گذره وارد یه دنیای دیگه می شم.مهم نیست چقدر روز خوبی داشتم؛دوباره بر میگردم به عمق تاریکی و هرچی به صبح نزدیک تر میشم این تاریکیه عمیق تر میشه.
تنها بودن تو این زمان خیلی خطرناکه چون افسار مغزتو از دست می دی و به هر کجا که خودش میخواد می برتت.دوباره آلبوم خاطراتیو که به زور بستیش برات باز می کنه.دوباره وارد چرخه سوالات بی جوابت می کنه و تو لحظه به لحظه ناتوان تر میشی و درد می کشی.
کاش می شد شبا مغزمو در بیارم ولی زورم بهش نمی رسه.
