
لیام با نگرانی سرش را تکان داد"باید سریع بریم!"
به او خیره شدم.نور های قرمز و آبی از لای پنجره نفوذ میکردند و تلاش میکردند مارا از نیرو های پلیس بترسانند."اما پس آیس چی؟!"
لیام دستم را کشید"آیس رو کشتی احمق!میفهمی؟تو اونو کشتی کارا!حواست هست؟!فکر کردی پلیسا برای چی اومدن؟ اگه الان نریم میندازنت زندان!"
دستم را از دستش کشیدم و جیغ زدم"نه!من داشتم نجاتش میدادم!دروغگو!"
لیام سرم فریاد کشید:"گفتم باید بریم!همین حالا!"
فریاد زدم"نه!نه نه نه!آیس رو باید ببریم!"
چشمهای لیام از اشک پر شد.این بار با لحنی آرامتر گفت:"تو اونو کشتیش کارا.تو آیس رو کشتی.من میخوام نجاتت بدم.لطفا.بیا بریم."
-ولی آیس...من میخوم آیس رو نجات بدم.
لیام چشمهایش را بست و نفسی عمیق کشید:"متاسفم کارا."
بازو هایم را سفت میگیرد و مرا به زور میبرد.به جیغ هایم توجه نمیکند.به فریاد ها و گریه هایم.از او متنفر میشوم.میخواهم به او حمله کنم،اما نمیتوانم.او مرا میبرد و از زیرزمین غیرقانونی و امنم جدا میکند.میخواهم سرش فریاد بزنم که آنجا خانه من است.فریاد بزنم که آیس جا مانده.اما گوش نمیکند.مرا به زور روی چمن ها مینشاند.
+کارا...لطفا فقط یه چیزی رو بگو...چرا آیس رو کشتی؟
_من نکشتمش!
+لطفا کارا...میتونیم باهم به پلیس ها توضیح بدیم.نمیخوام از دستت بدم.نمیذارم بیفتی زندان.
_گفتم داشتم کمکش میکردم!
+اما دستهات خونیه.
به دست هایم نگاه میکنم.راست میگوید.پرده نازکی از اشک چشمهایم را میپوشاند.
_نمیدونم.
+داشتی چیکار میکردی؟
_داشتم کمکش میکردم.
+چرا؟
_خودش گفت به کمکم نیاز داره...
لیام یکی از بهترین دوست های من بود.
و من آیس را کشتم.
و لیام از مرگ آیس ناراحت بود اما میخواست از من محافظت کند.
به من گفت که روزانه نویسی کنم.
تکه ها جور در نمی آیند.
نمی دانم چطور به این چرخه آمده ام،فقط میفهمم که لیام خبردارد.
بازهم کافی نیست.اطلاعات بیشتر میخواهم.به مغزم فشار می آورم.آیس گفته بود به کمکم احتیاج دارد.چه شد؟
خالی.
شاید با هم دعوا کرده ایم.
اما من کسی نیستم که برای دعوایی به این سادگی کسی را بکشم.
کم کم دارم از خودم وحشت میکنم.
انگار حافظه ام را پاک کرده بودند،فقط میدانستم که از قبل با آیس دوست بوده ام و او برایم اهمیت دارد.
و تمام چیز های غیر از آن پاک شده بود.
اما اگر توانستم لیام را به خاطر بیاورم،شاید به این معنیست که به زودی از اینجا خارج خواهم شد.
نمیدانم کی و چطور،اما لیام به من گفته بود روزانه نویسی کنم.
تلاش میکنم به خودم بقبولانم که این یعنی خوب پیشرفته ام.میتوانم این معمای پیچیده را حل کنم و آزاد شوم.شاید کمی دیگر...
توی رختخواب میخزم،با ذهنی پر از سوالات جورواجور.آیس چه کمکی خواسته بود؟
بی جواب به خواب میروم.
بیدار میشوم.ساعت هفت است(منطقا)
غلت میزنم و پتو را دور خودم میپیچم.دوست داشتم با نور آفتاب بیدار شوم.دوست داشتم غر غر کنم و بگویم ای کاش خورشید در نمی آمد.
گرسنه هستم.باید غذا بخورم.
گوشی ام را سر راه بر میدارم و سایلنت میکنم.در یخچال را باز میکنم.تکه های فیله مرغ مانده را گرم میکنم و میخورم.سی و نهمین بار است که دارم آنرا میخورم،چون چیز مفید دیگری در یخچال نداریم.به در خیره میشوم.دری که میتوانست راه خروج من باشد.اما نیست.هر بار امتحان کردم،بعد از گذشتن از راهرو دوباره به در خانه خودم میرسم،درحالی که باید به در خروج ساختمان میرسیدم.به وضوح تنها کسی که میتواند واقعا از بیرون به داخل خانه بیاید آیس است.تابحال بار ها از او پرسیده ام چطور داخل آمده،و او هم جواب داده مگر مهم است.هیچ راهی برای بیرون رفتن نیست.حتی پنجره ها هم قفل هستند و شکستنشان غیرممکن است.
گوشی ام ویبره میخورد.میدانم که آیس است.ویبره گوشی التماسم میکند که جواب او را بدهم.بی اهمیت بودنش برای من برای او غیر قابل تحمل است،پنج بار پشت سر هم تلاش میکند تا توجه من را به خود جلب کند و بعد از شکست بزرگش بالاخره دست از التماس کردن برمیدارد.
گلودرد دارم.برای بار آخر تلاش میکنم که با شکر قهوه را شیرین کنم،اما همه چیز با من لج است.میدانستم موفق نمیشوم.
گوشی دوباره ویبره میخورد و اینبار موفق میشود به طرز وحشتناکی اعصابم را بخورد.اما بازهم بلند شدن از صندلی ام خیلی سخت است.بدن خسته و بی حسم را بزور از صندلی بلند میکنم و دستم را به سمت گوشی میبرم.ویبره مزخرف به محض دیدن موفقیتش قطع میشود.
آه میکشم و گوشی را روشن میکنم تا به آیس زنگ بزنم و شنونده حرف های تکراری اش باشم.
شش تماس از دست رفته.
رویش کلیک میکنم تا با او تماس بگیرم که چشمم به اسم آخرین تماس از دسته رفته میفتد.اسمی که متعلق به او نیست.مثل بقیه تماس ها نیست.
اسمش لیام است.
قلبم تند میزند.لیام!این اتفاق در روز های پیشین نیفتاده بود...شکی ندارم.لیام تابحال زنگ نزده بود.
آدرنالین درونم میخزد و هیجانی که مدتها پیش آنرا از دست داده بودم را زنده میکند.تماس میگیرم.با هر بوق تلفن هیجان زده تر میشوم.دارم با فردی جدید تماس میگیرم.شاید...شاید او بداند چطور از آنجا بیرون بروم.
لیام،دوست قدیمی من کمکم میکند تا فرار کنم.
تمام شد...این جهنم به پایان رسید.من آزاد هستم...میتوانم خورشید را دوباره ببینم.
با صدای گرفته ی زنی که خبر از در دسترس نبودن مشترک مورد نظر میدهد،تمام کاخ امید هایم فرو میریزد.
اشک در چشمهایم جمع میشود.قلبم میگیرد.اتاق زشت تر از همیشه به نظر میرسد.
موبایل را روی کاناپه پرت میکنم.زنگ در میخورد.با کسالت در را باز میکنم و با قیافه شاد و سرحال آیس مواجه میشوم.کیک را به سمتم میگیرد.تشکر میکنم و او را داخل میفرستم.دستگیره در را میکشم که در را ببندم،اما چیزی مانعش میشود.
به در لگد میزنم،اما فایده ای ندارد.چشمم به پاکت سفید و کوچکی میخورد که لای لولا گیر کرده.
این روز های قبل اینجا نبود.
آنرا برمیدارم و به آدرس فرستنده خیره میشوم.لیام.
تپش قلبم دوباره افزایش می یابد.پاکت را باز میکنم.کاغذ تا شده و چروکیده را بیرون میکشم.میدانم چه داخلش انتظارم را میکشد.بله.بالاخره آزادی.داخلش گفته که چطور بیرون بروم.
و با باز کردن کاغذ و دیدن چند جمله ی مختصری که رویش نوشته،برای بار دوم نا امید میشوم.پس قرار نیست به این زودی بیرون بروم.جملات را میخوانم.
بی مفهوم.
ولی ناگهان همان جملات بی مفهوم در یک لحظه برایم معنی دار میشود.جملات مثل پتکی توی صورتم میخورند.
شکر ها همینطوری قهوه رو شیرین نمیکنن
اونا ته نشین میشن
گاهی باید شکر ها رو هم زد...
ادامه دارد...