چشمانم را باز کردم هوا کمی تاریک بود سردرگم بلند شدم گوش هایم به دنبال خبری خوب می گشتند ناباورانه چیزی شنیدند که از تمام وجود من را به وجد آورد .
تولد حضرت عشق است
کسی که پلک زدنم را ؛قدم هایم را؛چادرم؛زیبایی حجابم را ؛قشنگی دنیارا ؛لذت های کوچیکم را مدیون او هستم
مدیون کسی که بال های شکسته ام را مداوا کرد ؛حالم را مرمت کرد ؛
کسی که ضامن این پرنده پر شکسته و پاهای بی جانش شد .
کسی که مانند مروارید در قلبت مینشیند و برایت دلبری میکند .
ساختمان دوباره ی قلبم با پادشاهی چون او دوباره بنا شد .
من تک تک لحظات زندگی ام را تک تک نفس هایم را مدیون پدر دلسوزی چون او هستم