سابق بر این مقاله‌ای شخصی در ویرگول منتشر کردم که هدفم رو از "ویرگول‌نویسی" به صورت مختصر شرح دادم.
منتها قبل از اینکه شروع کنم به نوشتن از سختی‌ها و چالش‌های کاریمون، لازمه که یه توضیح نه چندان مختصر بدم از کارایی که ما تو شرکتمون یعنی توان نیاز پارسیان (توانیاز) انجام می‌دیم و اصلا چی شد که اینجوری شدیم.
اینکه ما صبح تا شب تو اون دفتر نیم وجبی چی کار می‌کنیم سوال پرتکراری هست که ذهن خیلی از دوستان و آشناهای خودمون رو هم درگیر کرده چه برسه به مخاطبامون!
نکته صفرم اینه که ما یه تعداد دوست صمیمی بودیم و همگی چندین سال فعال دانشجویی از جنس انجمن علمی و کانون فرهنگی. دوست داشتیم کسب و کارمون هم به دانشجو جماعت خیر برسونه هم به صنعت مملکت و چون همگی رشته‌هامون فنی مهندسی بود هدفمون رو گذاشتیم ارتباط توان و نیاز صنعت و دانشگاه.
اول از همه، برای اینکه تو مرکز رشد دانشگاه جا بگیریم کاری رو انجام دادیم که سال‌های دانشجویی تمرین کرده بودیم براش. کلی رویداد برگزار کردیم و در حال حاضر یک سالی هست که مدیریت کو-ورک اسپیس (فضای کار اشتراکی دانشگاه خواجه نصیر) بر عهده ماست.
در حالی که همچنان به عنوان یه کار جانبی، رویداد تو حوزه کسب و کار و کارآفرینی برگزار می‌کنیم، سراغ یه کار جدی‌تر و پر چالش رفتیم.
همونطور که گفتم هدف ما از اول هم ارتباط توان و نیاز صنعت و دانشگاه بود، به همین خاطر داریم تلاش می‌کنیم که برند خودمون رو به عنوان بروکر فناوری مطرح کنیم (شما می‌تونین دلال یا یه کم با کلاس‌تر کارگزار انتقال فناوری ترجمه‌اش کنین ؛)).
حالا این یعنی چی؟ یعنی اگه یه واحد صنعتی به مسئله‌ای بر بخوره که نیاز به فناوری و یا منابع انسانی خاص داشته باشه ما سعی می‌کنیم با مراجعه به دانشگاه‌ها، پژوهشگاه‌ها یا اکوسیستم استارت‌آپی و دانش‌بنیان، راه حل اون چالش رو بهش معرفی می‌کنیم. به عبارت دیگه ما مامورین اجرایی نوآوری باز در سازمان به حساب میایم.
می‌دونم بعضی از کلمه‌های مورد استفاده تو متن بالا یکم ثقیل بودن، به همین خاطر سعی می‌کنم با نوشتن یه پست مختصر و مفید به توضیح مفهوم نوآوری باز، بروکری فناوری، اکوسیستم استارت‌آپی و... بپردازم.
خلاصه مرسی که اول با من و بعدش با توانیاز همراه هستید ؛)
مرداد ۹۸
