حقیقتش اینه که تو این ۲۴ سال که افتخار زندگی کردن داشتم، بارها تصمیم گرفتم یه دفتر به غایت شیک و جذاب بردارم و از تجربیات روزمره‌ام خاطره نقل کنم؛ منتها خیلی از شماها هم می‌دونین که این قبیل جوگیری‌ها اصولا به یه عبارت "که چی" طور ختم میشه و ایده‌اش با تنبلی دود میشه میره هوا.
از حق نگذریم یکی از دلایل اصلیش این بود که هیچ وقت "وقایع فرشادیه" که در طول روز رخ می‌دادن برای خودم هم جذابیتی نداشتن که بخوام دست به قلم بشم یا حتی فراتر از اون، با دیگران به اشتراک بذارمشون. از چلوندن ۱۲ سال درس خوندن بی هدف و بدون شناخت و ۴ تا کار خسته دانشجویی، خوراک قابل عرضی در نمیاد ولی الان یکم اوضاع فرق داره.
الان دو سال هست که همزمان به صورت آکادمیک و تجربی، دارم سعی می‌کنم که مدیر و با کمی اغماض، رهبر زندگی و کسب و کار خودم باشم. این اون وجهی از منه که نمیگم جذابه، ولی قطعا می‌تونه پر از درس عبرت باشه. به عبارتی تو نوشته‌های آینده بنده (به شرط دود نشدن ایده از سر تنبلی) اثری از آموزش و درسنامه نخواهید دید؛ ولی به جاش تا دلتون بخواد سوتی و تصمیمات خوب و بد رو باهم تجربه می‌کنیم بدون این‌که بدونیم چه نتیجه‌ای در بر خواهند داشت.
تو حالت ایده‌آل، بی‌نهایت خوشحال میشم اگر همراهان احتمالی، فارغ از میزان تجربه و سن و سال و جنسیت، دید و جهان‌بینی، نظراتشون رو با من به اشتراک بذارن؛ چون به شدت برام هیجان انگیزه که ببینم شما اگر جای من می‌بودید چطور به قضایا نگاه می‌کردید و با چه ترفندی از پس چالش‌های مدیریت کسب و کار خودتون برمیومدید...
سلام من فرشاد اکبری یه مدیر تازه کار هستم و دوست دارم که از تجربیات روزمره‌ام براتون نقالی کنم ؛)
