
پس از آنکه یادداشت هفته گذشته را نوشتم، مسوول پیگیری یادداشتها به من زنگ زد و گفت اگر تا فردا اینترنت وصل نشود، تلفنی یادداشت را از شما خواهم گرفت. همین طور هم شد. زنگ زد. من هم کلمه به کلمه یادداشتم را، عین معلم املای مدارس ابتدایی، دیکته کردم و او هم نوشت. بعد برای آنکه مطمئن شویم چیزی از قلم نیفتاده یا به غلط ثبت نشده است، دوباره یادداشت را برایم خواند و من دو، سه مورد جزیی را اصلاح کردم. کار تمام شد. البته چون خارج از وقت اداری بود، امکان فکس وجود نداشت. نفس راحتی کشیدم و با خودم گفتم خدا را شکر که یادداشتی ۶۰۰ کلمهای بود. اگر قرار بود مقالات بلند خودم را اینگونه ارسال کنم چه میشد.
یادم آمد زمانی مقالاتم را بر کاغذ مینوشتم، سپس تحویل تایپیست میدادم تا آن را تایپ کند و بعد متن را میخواندم و اصلاح میکردم و دوباره تحویل تایپیست میدادم و بعد که کار آماده میشد، آن را به اداره پست میبردم و از طریق پست سفارشی به مقصد ارسال میکردم. بعد هم زنگ میزدم و پیگیری کارها. با این حال گاه مقاله نمیرسید یا در وقت مطلوب نمیرسید. خلاصه خاطراتی از این دست در هفته گذشته برایم زنده شدند. اینقدر به وضع فعلی عادت کرده بودم و از طریق اینترنت پیام و یادداشت و مقاله و کتاب رد و بدل کرده بودم که عادات کهن اقدامات فیزیکی مانند رفتن به کتابخانه و جستوجو در منابع در کارم کمرنگ شده بود.
بعد که گفته شد اینترنت داخلی باز شده است، خواستم چند مطلب را جستوجو کنم. اما متوجه شدم که جستوجوگرهای خارجی کار نمیکنند و هر چه گشتم خبری از مرورگر داخلی هم نبود. خلاصه تجربه غریبی بود. میتوانستم کل عادات اینترنتی خود را بازنگری و اصلاح کنم و به عقب بازگردم، اما کمابیش میدانستم این وقفه و قطع اینترنتی همیشگی نمیتواند باشد. با این حال، نمیدانستم چه مدت طول خواهد کشید. حالت کسی را داشتم که پروازش به تاخیر افتاده است و پرواز بعدی مشخص نیست. هم از او خواستهاند سالن را ترک نکند و هم نمیداند چه مدت باید انتظار بکشد. این دست بلاتکلیفی، مایه اختلال کارهای علمی و اجتماعی میشود و نمیتوان انتظار داشت که به راحتی با آن کنار بیاییم.
البته میشد این حادثه را نوعی توفیق اجباری دانست که ما را به بازنگری در روش و عادات اینترنتی خود وادار میکند. سالهاست که یکی از توصیههای متخصصان محدود کردن آگاهانه استفاده از اینترنت و گرفتن روزه اینترنتی است. برای مثال کال نیوپورت که خود استاد و پژوهشگر علوم کامپیوتری در دانشگاه جرج تاون است، یکی از راههای کار عمیق در دنیای پرآشوب امروز را محدود کردن استفاده از اینترنت میداند. اما این یکسوی قضیه است. مساله آن است که ما امروزه در جهانی در هم تنیده زندگی میکنیم و عملا سیاستهای کلان کشوری و جهانی ما را به سوی وابستگی به فضای مجازی و اقدام از طریق اینترنت میکشاند.
برای مثال تا سالها غالب مردم و حتی نوجوانان برای انجام کارهایی مانند پرداخت قبض به بانکها میرفتند، اما امروزه این دست عادتها منسوخ شده است. حال در فضایی اینگونه مجازی شده، قطع ناگهانی و گسترده اینترنت آن هم به مدت حدود یک هفته فشار روانی قابل توجهی به شهروندان وارد میکند. امروزه بخشی از هویت شخصی و اجتماعی ما در گرو همین ارتباطات اینترنتی است. پنج قرن پیش جان دان، شاعر انگلیسی نوشت: «هیچ انسانی جزیرهای خودبسنده نیست. هر انسانی بخشی از یک قاره است».
سید حسن اسلامی اردکانی
ستون در ستایش جزییات / صفحه آخر روزنامه اعتماد، چهارشنبه ۶ آذر ۱۳۹۸