
واقعن وحشتناک شده، توی کرونا ایام، اصلن نمیشه بری سفر، با هزار زور و کلک چندتا ایست و بازرسی رو رد کردم، آخرش ماشینم توقیف کردن، ولی خودم فرار کردم و رفتم توی جنگل. عصبی و خسته، نشستم و تکیه دادم به یه درخت، نیم ساعتی گذشت، یهو یکی صدام زد و گفت چیه داداش؟ چرا پکری؟ چشام باز کردم، یه گراز جلوم وایساده بود، قضیه رو براش تعریف کردم، گفت غصه نخور داداش، بیا اول این سیگارو بکش، خودم کارت رو ردیف میکنم که بری شمال، غمت نباشه. سیگار گرفتم و گفتم ای دمت گرم، خدا از گرازی کمت نکنه، ولی چطوری؟ گفت خاهش میکنم، ما حیوونا باید هوای هم رو داشته باشیم، یه پدربزرگ پیر دارم، امشب و فردا میمیره، تو رو میذارم توی پوستش و خیلی ریلکس میری شمال، کسی هم بهت شک نمیکنه. صورتش رو بوسیدم و گفتم جبران میکنم، گفت میشه سه تومن. گفتم چه خبره. گفت زندگی خرج داره داداش، شکم یه گله رو باید سیر کنم. گفتم مگه شما شکار نمیکنین؟ گفت ما بیشتر گیاه میخوریم، ضمنن دیگه هیچ حیوونی نمونده، همه شون پوست شون دادن به شماها برا رفتن به شمال، دیروز یه زن و مرد با بچه شون اومدن، همین مشکل تو داشتن، یه دوست خر دارم، پوست پدربزرگ و مادربزرگ ش رو بشهون داد، بچه شون هم گذاشتن توی پوست یه خرگوش پیر، توی راه بهشون گیر داده بودن که کجا، گفته بودن ما خریم و داریم توی طبیعت قدم میزنیم، گفتن پس این خرگوشه چیه؟ گفتن این توی آتش سوزی جنگلای استرالیا خانواده ش رو از دست داده، ما سرپرستیش رو قبول کردیم. آره اینجوریا ست داداش،حالا اگه اوکیه، نصف قیمت رو بزن به کارتم، باقیش وقتی سالم رسیدی. حله؟ قبول کردم. پرسیدم با پدربزرگ تون چه میکنین؟ گفت پوستش میدیم به تو و گوشتش هم خودمون میخوریم. گفتم خاک تو سرتون، کسی گوشت هم نوع و خون خودش رو میخوره؟ گفت زر نزن، شماها میخورین. فقط توی مسیر تلفنت سایلنت کن، یه وقت زنگ نخوره داستان بشه واسه مون، برا برگشتن هم اگه خاستی، میتونم مادربزرگم رو بهت پیش فروش کنم، فقط زود خبرم کن، تا قولش به کسی ندم. خدا را شکر به سلامت رسیدم، حالا نمیدونم این کرونا تا کی هستش و راهها باز میشه یا مادربزرگ گراز رو پیش خرید کنم؟ یه وقت دیر نشه. شماها اگه جای من بودین چه میکردین؟ تا دیر نشده بهم کمک کنین ....