همیشه سلامش آماده بود که با ورودش، بلند و گرم ادایش می کرد. دمپایی آبی کم رنگش را می پوشید، چند قدم جلوتر، روی ترازو می ایستاد، وزنش را با صدای بلند می خاند تا یکی از پرستاران یادداشتش کند، و به سوی تخت شماره 4، جایگاه همیشگیش می رفت.
آقای اعتمادی از مبارزان و هم سنگران قدیمی بخش دیالیز بود، مردی خوش صحبت و با صفا، که امروز صبح ساعت 9 و 34 دقیقه، خبر رفتنش سنگین و سرد بر روی گروه واتس اپ بخش دیالیز نشست. با سکوتی گرفته پیام را خاندم و فردا صبح را دیدم که قرار است آغازی باشد بر پایانِ سلام و صبح بخیری گرم و جانانه. فردا روز دیالیز است و نگاه غم زده همگان به تخت شماره 4 و جای خالی آقای اعتمادی خاهد بود.
روحش شاد