برای من، یک سال و نیم است که روزهای فرد، خودشان را به مدد بیدار شدن 5 صبح، آماده شدن و پیمودن فاصله 35 کیلومتری تا بخش دیالیز، کِش می آورند و حسابی توی ساحت خاب و خابیدن جولان می دهند. امروز از شدت کم خابی چندین روزه، روی مبل سرخ رنگ بخش دیالیز، به کمک هدفون و پادکست، خابم برد. هر نوبت دیالیز چهار ساعت زمان می برد، نیم ساعت هم وقت اضافه برای خودش جور می کند. روزهای فرد، صفحات صبحگاهی را خاب آلود و لمیده روی صندلی عقب می نویسم. چهار ساعتی که پدر در حال دیالیز شدن است را با خاندن رمان و داستان، تماشای ماشین ها و رانندگانش حین پارک کردن، گوش دادن به موسیقی و پادکست به 12 می رسانم. گاهی هم دنبال گرفتن دارو میان داروخانه های شهر در ترددم. امروز قسمت های آخر رمان کوتاه آژیر حمله از هموند اینس را خاندم، کار به جاهای حساس رسید که صدای آلارم پایانی دستگاه دیالیز به اجبار کتاب را بست.
دو ساعت خاب عصرگاهی چیزی را از سردرد امروز کم نکرد که بیشتر هم شد. آژیر حمله را بعد از غروب تمام کردم.
اسفند، به تنهایی روزهایش را کِش می دهد تا ساعت 6، حالا روزهای فرد کِش آمده را هم به آن اضافه کنید. چه شود ...