شب پناهگاهیست برای انسان از معاشرت های روزانه ، از اخباری که هر کدام مانند گلوله ای مغزت را میترکاند
اخباری که مانند خوره روحت را میخورد
اخباری مانند کشتن شدن دخترکان به دست شیادی از جنس پدر به نام ناموس پرستی و غیرت
شب پناهگاهیست برای گریز از این افراد
برای ندیدن چهره ها و افکار تعفن گرفته شان .
هر شب به گوشه ای میخزم
سیگاری روشن میکنم ، و در آن آرامش اعتراف میکنم که برای معاشرت با این مغز های زنگ زده مستحق مجازات هستم.
اوایل خیال میکردم مرگ بالاترین مجازات است اما وقتی طعم تنهایی در میان جمع را چشیدم
وقتی طعم زندگی میان گوسفندان را مزه کردم فهمیدم مرگ مجازات نیست
بلکه هدیه ایست که آرامش ابدی از زندگی میان این جماعت را به تو میدهد .
اما من مستحق این هدیه نیستم
چرا که در مقابلشان کوتاه آمده ام ..
شب یک پناهگاهست برای من که خود در تاریکی غرق شده ام .
شب تاریکی را هدیه میدهد با همان ماهی که در دل تاریکی میدرخشد
این بار باید به من هم به شب چیزی هدیه بدم...
میخواهم به او چیزی هدیه بدهم که تا به حال کسی به او هدیه نداده است...
من هم تاریکی خود و وجودم را به او هدیه میدهم تا بفهمد
تاریکی بدون ماه چقدر رنج اور تر از تاریکی با ماه است....
حسن سلطانی