عکاسیِ منظره برای من دعوت به تماشای طبیعت است. یک منظره بدیع در لحظه‌ای ویژه و غیرقابل تکرار، با چشم‌اندازی که ناخودآگاه به تماشایش دعوت می‌شوی، حتی اگر عکاس نباشی و دوربین نداشته باشی. سال‌ها در هر فرصتی از شهر بیرون می‌زدم و احساس می‌کردم که حالِ بهتری دارم. تماشای طبیعت مثل مسکن آرامم می‌کرد. .. تماشای یک آسمانِ ابری و یک درخت تنومند در نورِ جادویی، به تنهایی دشوار است. تحملِ تصویرِ زیبایی که نمی‌توانی به کسی نشانش دهی و دیگران را در لذتش شریک کنی، حتی از تحملِ درد دشوارتر است. اما با یک دوربین عکاسی بعدا می‌توانی شریکِ خوشی‌هایت را پیدا کنی...
مقدمه «کتاب مجموعه عکس‌ها از عباس کیارستمی»، چاپ نشر هنر.
امیدوارم به زودی دوربین عکاسی بخرم و دوباره شروع کنم. دوربین قبلی‌ام را یک سال و نیم پیش از دست دادم. به ایران که برگشتم چند بار رفتم سمت خرید؛ شرایط مالی اجازه نداد. زندگی پیچ و خم زیاد دارد با این وجود مسايل مالی هیچ وقت مانع محکمی نبوده و دیر یا زود فرو می‌ریزند.
دوست دارم دنیا را از دریچه متفاوتی به‌تان نشان دهم. یک نگاه جدید، یک اتفاق جدید که کمتر حسش کرده‌اید. وقتی چشم‌هایتان را می‌بینم که چطور با کنجکاوی خطوط و اتفاقات عکس‌ها را دنبال می‌کند ذوق مرگ می‌شوم. ممکن است با دیدن کارتن خواب یا زن بدبختی که برای روزی‌اش در سطل زباله به دنبال غذا می‌گردد، دست‌هایتان را در هم قفل کنید یا چین و چروکی در صورتتان ظاهر می‌شود. با عکس می‌شود به جزئیات دقت کرد. موهای شوریده زن، دست‌های چروکیده‌اش، لباس‌های کهنه اما تمیزش. زندگی لابلای همین جزئیات مخفی شده. دلم می‌خواهد دنیا را با احساس‌تر، با جزئیات بیشتر ببینید.
دو سال پیش قبل از آن که جمع دوستان خانه ریاضیات از هم بپاشد نیت کردم و مجموعه عکسی تهیه کردم. خانم انصاری‌پور که ذوق کرده بود یکی از عکس‌ها را قاب گرفت هدیه داد به مستخدم خانه. فکر کنم تولدش بود. کاغذ کادو را که باز کرد دید عکس خودش است! نمی‌دانست چه بگوید، فقط محکم بغلم کرد و خندید. از صمیمیت سرشار شدم. احساسی که به او دادم عمیق‌ترش را به خودم برگرداند؛ چه چیزی بهتر از این در این زندگی؟ امیدوارم تا روزی که دیگر نیستم مجموعه‌ای از عکس‌های درجه یک برایتان بجا بگذارم.
