خاطرات فروردین: خونه باهار کدوم وره

صبح دوشنبه، بعد از عید فطر کلید را تحویل دادم و از کارم استعفا دادم. ظهر خانمم زنگ زد. جواب CT Scan نشان می‌داد نصف ریه درگیر است. تا عصر دنبال دکتر بودیم. غروب در بیمارستان خورشید اصفهان بستری شد. فردا صبح نمونه‌ها را بردم آزمایشگاه نوبل. وقتی برگشتم ۴۰ درجه تب داشت. با خواهرش پاشویه می‌کردیم. هذیان می‌گفت. شوکه بودم.

در ذهنم می‌گفتند: يا ايها الانسان ما غرك بربك الكريم. ای انسان، چه چیز تو را به اوس کریم مغرور کرده؟ وحشتناک بود. عصیان ویروس را به چشم می‌دیدم. تا آن زمان حدود ۵ میلیون هزینه آزمایشگاه شده بود. زنم مذهبی نیست اما لابلای هذیان‌هایش می‌گفت یاابالفضل. واقعا زندگی به موئی بند است. ضربان قلب حدود ۱۶۰. چهره عرق کرده و بی‌جانش را که می‌دیدم نفسم بند می‌آمد. از تاری دید و کمبود آگاهی شکایت داشت. در تب بالا این چیزها طبیعی‌ست اما فکر کردن نفس‌گیر بود. مادرش اگر بچه را در آن وضع می‌دید چه می‌شد.

خوشبختانه ۲ ساعت بعد تب کمی فروکش کرد. قلب تا حدی آرام شد. همسرم بی‌حال، انگار از جنگی سنگین، بخت‌برگشته و بیچاره برگشته باشد. این بیماری شوک غیرمنتظره‌ای بود. خوشبختانه حمایت اطرافیان بود وگرنه هزینه‌های درمان را چه می‌کردم. نابودی در یک قدمی ما خانه کرده. به جانبازان فکر کردم، به نیازمندان. آن‌ها که ندارند چه؟

این بسیجی‌ها که سنگ اسلام به سینه می‌زنند فقط حجاب را می‌فهمند؟ یک خانواده باید با یک بیماری از صحنه حذف شود؟ لحظات سنگینی بر من رفت. در ذهنم کلمات شاملو سرگردان بودند:

انسان زاده شدن تجسّدِ وظیفه بود:
توانِ دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن
توانِ شنفتن
توانِ دیدن و گفتن
توانِ اندُهگین و شادمان‌شدن
توانِ خندیدن به وسعتِ دل، توانِ گریستن از سُویدای جان
توانِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاعِ شُکوهناکِ فروتنی
توانِ جلیلِ به دوش بردنِ بارِ امانت
و توانِ غمناکِ تحملِ تنهایی
تنهایی
تنهایی
تنهایی عریان.

انسان
دشواری وظیفه است.

ما حدود یک ماهی‌ست با این بیماری دست به گریبانیم. قبل عید بدن درد بود. من آن زمان معده درد داشتم. فکر می‌کردم عصبی‌ست اما حالا می‌دانم گونه‌ای کرونا بوده. دهم عید سرما خوردم؛ جوری سردرد به هم پیچیدم که برای اولین بار نوافن خوردم. آن هم دو تا یک روز. همسرم بدن درد داشت. هر دو سه روز یکبار تب می‌کرد و خوب می‌شد. آب ریزش‌ش را گذاشتیم به حساب حساسیت فصلی و تب را سرما خوردگی. شاید هم هورمن‌های زنانه به هم ریخته بود. از قبل عید درمان شروع شده بود تا این که از ۳ هفته پیش تب جدی شد.

تشخیص دکتر اول کرونا بود اما تجویز خاصی نداشت. می‌گفت کم کم خوب می‌شود. باید دوره‌اش بگذرد. دکتر دوم ۲ کیسه دارو تجویز کرد. حدود یک میلیون با بیمه. هر شب سرم. بعد از یک هفته علائم تشدید شد. نهایتا بعد از عید فطر فرصت شد CT کردند. نصف ریه درگیر بود. تا این که در کمتر از ۲۴ ساعت تب و لرز به شدیدترین شکل ممکن ظاهر شد.

خدا را شکر حالا حالش خوب است. معلوم شد گونه‌ای از کروناست. تردید، اضطراب و نگرانی‌های مالی. شکر خدا در این لحظات خانواده کنار هم بود و هر کس به نوعی کمک کرد. شده‌ام این ۳ کلمه: خسته، زنده‌، امیدوار.

چه بهاری شده امسال.

ابتدای سال دوره جنگوی مکتب‌خانه را گرفتم. دم علی بیگدلی گرم، عجب دوره کار درستی بسته. مدرک دوره اول را گرفتم. از ابتدای این هفته، لابلای پریشانی‌ها دوره پیشرفته جنگو (Django) را شروع کردم. مکمل آموزش‌های پایتون و تحلیل داده پارسال می‌شوند. مطمئنم ثمربخش می‌شوند.

یک دوره لعاب برای سفالگری هم می‌روم اما این ۲ ماه بدجوری فکر و ذهنم درگیر بوده. دستم به گِل و ساختن نرفت. برای بهار کمی گل و گیاه کاشته‌ام. کاش بهار این طرف‌ها هم بیاید.

یکی به ما خبر بده که از خوشی باخبره

به ما که خسته‌ایم بگه خونه‌ی بهار کدوم وره

آهای فلک آهای فلک که گردنت از هممون بلندتره

به ما که خسته‌ایم بگو خونه‌ی بهار کدوم وره

آهنگ «خونه بهار کدوم وره» از علی عظیمی را گوش کنید. حس و حال قشنگی دارد.