مائده با بی‌قراری منتظر بود بیاید دنبالش. می‌توانست با تاکسی هم برود اما می‌خواست این لحظات او هم کنارش باشد. قطره‌های عرق از ابروهایش چکه چکه می‌‌ریختند توی سومین فنجان اسپرسوی سرد غلیظش. داشت می‌رفت دستشویی که صدای کشیده شدن ترمز موتور هوندای رامین را شنید. کاش مثل همیشه سرکوچه می‌ماند و تک می‌زد. ریسک نکرد؛ سریع به رامین زنگ زد و فرستادش کوچه کناری منتظر بماند.
به پشت سر رامین که رسید داد زد: «حالا می‌یایی؟»
«صبح استارت نمی‌زد.»
مائده سوار شد و کمر رامین را گرفت ولی زود دستش را به ترکه موتور گرفت. وسط راه آینه کوچکش را بیرون آورد و آنقدری آرایش کرد که چهره‌اش سرحال‌تر بنظر بیاید. نمی‌خواست در آزمایشگاه غیرعادی باشد. رامین همین جور که از اتفاقات آموزشگاه می‌گفت از لابلای ترافیک راهش را باز می‌کرد.
به بیمارستان که رسیدند رامین دستش را گرفت و با هم رفتند داخل. دفترچه بیمه را گذاشتند توی صف و نشستند یک گوشه‌ای تا نوبت‌شان شود. قیافه‌ها سروته دوزار نمی‌ارزیدند. دختری دانشجو با مانتوی رنگ و رو رفته، پیرمرد خنزپنزری که این چند سال آخر را احتمالا در آزمایشگاه زندگی می‌کند، آن خانم خپل چادری که احتمالا معلم باشد، و یک دو جین آدم یک لاقبا؛ ما با این‌ها شده‌ایم یک ملت.
خپل خانم چادرش را جمع کرد و از پرستار پرسید: «خانوم جان پس کی نوبت من می‌شد؟ صب از ۸ و نیم تالا اینجام.» پرستار بابی‌تفاوتی گفت: «خانم صبر کنید یکم دیگه نوبت‌تون می‌شه.»
پیرمرد صدایش درآمد که «اون پیرهن بنفشه کی بود رفت تو اتاق؟»
پرستار: «آقاجان اون پیرهن بنفشه رفت دستش گچ بگیره؛ ربطی به آزمایش خون شما نداره.»
پیرمرد: «کجای دنیا تو آزمایشگاه خون دست گچ می‌گیرن؟»
پرستار دوم گفت: «خانم هاشمی نمی‌خواد براشون توضیح بدی. نوبت‌شون که شد بفرستشون داخل.»
رامین رفت از بوفه کیک و چایی نبات گرفت آمد. روی لیوان کاغذی نوشته بود: «We Live with Love» در کنار «Love» یک فنجان قهوه کشیده بود و دو تا قلب. مائده همینقدر که بتواند چشمانش را باز نگه دارد چایی را مزمزه کرد. «رامین بیا همدیگر را بغل کنیم و به این دنیا پایان دهیم.» رامین دستش را دور مائده حلقه کرد و در گوشش چیزهایی پچ‌پچ کرد. بنظرش این تنها کار ممکن بود که مائده را سرحال کند.
رامین هدفون را در گوش چپش و مائده هدفون را در گوش راستش کرد و دو نفری به آهنگ‌های چارتار گوش کردند. سه ربع بعد مائده آستینش را زد بالا، چشمانش را محکم به هم فشار داد و پرستار سرنگ را به رگش فرو کرد.
از اتاق که بیرون آمد مستقیم پرسید: «ببخشید خانم کی جواب حاضر می‌شه؟»
«احتمالا چند ساعت دیگه؛ معلوم نیست. امروز حسابی شلوغه.»
«ببخشید خانم اما حال من خیلی بده. نمی‌شه زودتر ...»
«اینجا حال همه بده. اگه سخت‌تونه برید خونه فردا بیایید. ما فردا از هفت و نیم حاضریم.»
«اشکالی نداره. همین جا منتظر می‌مانیم.» مائده انگار می‌خواست به پرستار اهمیت این لحظه تاریخی را گوشزد کند اما پرستار همین جور که برگه‌ها را مرتب می‌کرد گفت: «عزیزم آنالیز با زیرزمین هست. تحمل کنی زود حاضر می‌شه.»
رامین که در این فاصله در همان لیوان کاغذی، چای نبات دیگری گرفته بود. با خودکار در ادامه جمله چند کلمه اضافه کرده بود: «We Live with Love with a Reason» دست مائده را گرفت و در گوشش آرام گفت: «این پرستارهای تامین اجتماعی حقوق خوبی می‌گیرند برای همین اینقدر لوس و ننر و خودخواه هستند.». بعد مائده را به فضای سبز پشت ساختمان برد و با هم کمی قدم زدند. کمی که آرام شد گفت: «رامین تو برو به کارات برس؛ من اینجا هستم.»
«امروز کاری ندارم. کارا رو سپردم به بهروز و مینا. همین جا می‌مونم.»
مائده بی‌مقدمه گفت: «این هفته خودم را کشتم با زعفران. همه کار کردم؛ مثل حمال‌ها هر چیز سنگینی بود برداشتم. از کوه رفتم بالا مثل خر. از صخره‌ها پریدم. شریعتی را از اول تا آخر رفتم. من دیگه باید چیکار می‌کردم؟» یک گربه پشمالوی بزرگ آمد جلوی‌شان نشست و به هر دویشان زل زد. معلوم بود نزدیک ظهر که شده به امید غذا آمده است.
«حالا با هم هستیم. هر اتفاقی بیافتد من کنارت هستم. ازین اتفاقات گاهی پیش می‌آید. باید قوی باشیم.»
«رامین اگر هنوز زنده باشه معلومه خیلی قویه. مطمئنم شبیه تو می‌شه. اگه پسر بشه هیکل ورزشکاری پیدا می‌کنه. موهای مشکلی و چشم‌هاش قهوه‌ای می‌شه. من هزار بار قربان صدقه‌اش می‌رم. دختر هم که باشه به خوشگلی من می‌شه. مثل من روابط عمومیش خوبه چون هم ژنش رو داره هم من مامانش هستم؛ هر فوت و فنی که بلدم یادش می‌دم. ترکیب قشنگی از ما می‌شه. احتمالش هست ...»
«زعفرون که سرهم بندیه. بذار نتیجه آزمایش بیاد بعد فک می‌کنیم چه خاکی به سرمون بریزیم. هنوزم روشای بیشتری برای انداختن هست. من فقط منتظر آزمایش امروزم.»
مائده داشت لیوان کاغذی چای را می‌جوید. «من بچه دوست دارم. من دلم بچه می‌خواد. مامانم هم سن من که بود دو تا بچه داشت؛ منم بچه می‌خوام. وقتی آب زعفرون می‌خوردم دلم نمی‌خواس به بچه آسیبی برسه ...»
«بچه آوردن تو این شرایط احمقانه اس. مائده ما که هنوز ... »
«اگر بیاد می‌ریم جایی صیغه‌ای چیزی می‌خونیم، زودترش عقد می‌کنیم. بیکار که نمی‌شینیمو بعد کارای شناسنامه را پیش می‌بریم. هزار راه است اما تو فقط داری به یک چیز فکر می‌کنی!»
«مائده ما الان فشار زیادی داریم تحمل می‌کنیم؛ تصمیم گرفتن تو این حالت اون هم برای یک آدم دیگه درست نیست.»
«تو فکر کردی همیشه باید وایسی تا زندگی آروم شه؛ قدرت داشته باش در شرایط سخت تصمیم بگیر.»
«مائده ما بچه نمی‌خوایم؛ اینو خودتم می‌دونی پس الان داریم سر چی حرف می‌زنیم؟ اگر این بچه بدنیا بیاد می‌شه بچه ناخواسته! می‌فهمی؟»
«تو فکر کردی پاریس زندگی می‌کنی که همه بچه‌ها با برنامه بدنیا بیان؟ نه رامین، اینجا ایرانه. همه ناخواسته بدنیا می‌یان. کی دوس داره تو این هوا که نمی‌شه نفس کشید بدنیا بیاد؟»
بحث‌شان که تند شد گربه پشمالو ول کرد رفت.
«خوب عزیزم منم همینو می‌گم؛ تو این وضعیت درهم برهم می‌خوای یه بچه بیاری که چی بشه؟»
«تو هیچ‌وقت نفهمیدی من چقدر دوست دارم! اینقدر دوست دارم که می‌خوام از تو بچه‌دار بشم. اگه زعفرون خوردم؛ اگه هر کاری کردم بخاطر تو بود؛ بخاطر حرف‌هات، فکرهات، برنامه‌هات.»
«می‌دونم عزیزم؛ من دوست دارم مائده. منم کنار توام. منم می‌خوام با هم باشیم. فقط حرفم اینه که تو یه شرایط بهتر، نه اینجا که شب می‌خوابی پا می‌شی می‌بینی دو هفته اینترنت نداری، بنزین گرون شده، گند خورده تو زندگی‌ت.»
«ما دو سال با هم نبودیم که قیمت بنزین برا زندگی‌مون تعیین تکلیف کنه. اینا همش بهونه اس. موتورت چقدر بنزین مصرف می‌کنه؟ تا کی می‌خوای یه لنگه پا خودت معطل این فکرها بکنی؟ تو که آموزشگاهت رو داری؟ درآمدت رو داری؟ پس دیگه چی می‌خوای؟ بچه‌دار شدن ما رو به یه مرحله جدید زندگی می‌بره.»
پرستار از دور برایشان دست تکان می‌دهد. آمد جلو «خانم شما که حالت خوب نبود جواب آزمایش رو برات آوردم. بفرمائید.» احتمال بارداری منتفی بود. رامین با موتور به آموزشگاه می‌رود؛ مائده از کنار بزرگراه به خانه برمی‌گردد. بی‌اختیار لیوان کاغذی را می‌جود؛ رویش نوشته «We Live with Love with a Reason».
