لطفا بیدارم کنید!

من کم خواب می‌بینم. اما هر وقت خواب می‌بینم خیس عرق، با تکانی از خواب می‌پرم. هربار داستان تازگی دارد اما همان قبلی است. بلند می‌شوم چند قدم راه می‌روم تا ضربان قلبِ هراسانم آرام‌تر شود و لباسم را عوض کنم. بچه‌سال که بودم و همین طور جوانی خواب نمی‌دیدم، اما حالا در آستانه میانسالی مدام ترس‌هایم را در خواب می‌بینم. ترس‌هایم تجربه‌هایی دلهره‌آور و وحشتناکند که تا به حال به کسی نگفته‌ام.

تمام خواب‌ها تکرار یک خواب واحدند. در سالن انتظار فرودگاه خسته و کوفته نشسته‌ام. از تمام صبح، ذهنی و جسمی درگیر کار بودم و دیگر رمقی برایم نمانده است. صبح چمدانم را گذاشتم دفتر و تا آخر روز با هانکه روی پروژه کار کردیم. معمولا این روزهای تحویل پروژه کاملا فشرده است و چند روز کار سخت می‌طلبد. اما خدا را شکر بخیر گذشت؛ حالا برای یک هفته تعطیلم. با دو نفر از بچه‌ها آخر هفته می‌رویم ایران؛ دلم برای بابا مامان تنگ شده. آخرین تصویری که از مامان دارم این بود که دستش را توی موهاش کرد، تکانی بهشان داد و کش سرش را بست. انگار دم آخری آن کش را نمی‌بست نمی‌توانست قرآن روی سرم بگیرد. بابا رفته بود روی پشت‌بام دیش را درست کند. از همان بالا کمی آب ریخت پشت سرم و این شد بدرقه دو سال پیش.

گشنه‌ام اما زیر بار ساندویچ ماهیِ یخ‌کردهِ برگرکینگ نمی‌روم. دلم تنگ است؛ کاش هر چه زودتر سوار هواپیما شوم تا غذای ایرانی برایم بیاورد. از بچه‌ها خبری نیست. گفتند یک نیم ساعت دیگر می‌رسند یعنی دقیقا هم‌زمان با بسته شدن گیت (gate) و چک این کردن (check-in). برگرکینگ را توی سطل آشغال می‌اندازم. آن گوشه سالن یک صندلی ماساژور پیدا می‌کنم و با یک پوند ناقابل آرام می‌شوم. چشم‌هایم را می‌بندم و فکر می‌کنم رفته‌ام تایلند. فکر کنم بهشت همین جا باشد که چند دختر جوان هم‌زمان ماساژم بدهند. کیف دستی‌ام را بغل کرده‌ام؛ عمیق نفس می‌کشم و خودم را رها می‌کنم. یک پوند دیگر می‌اندازم. این یکی را به نیت خواهرزاده‌ام انداختم. گاهی به شکم می‌خوابم تا رویم راه رود. بالاخره از یک بچه ده ساله نباید زیاد انتظار ماساژ درست حسابی داشت. اگر اینجا بود ماساژ نمی‌خواستم، بوسش می‌کردم. برای کریسمس براش یه بابانوئل شکلاتی می‌برم.

می‌روم روی صندلی‌های راحتی دراز می‌کشم. به دختر کناری‌ام نگاه می‌کنم که بین آدم‌ها جایی برای خودش روی زمین پیدا کرده و گرم کار است. من هم قبلا که به شرکت آمده بودم همین جور بودم. پشت میز گذر زمان را حس نمی‌کردم. صد نفر هم که می‌رفتند و می‌آمدند تمرکزم بهم نمی‌خورد. حالا هفت سال از آن وقت می‌گذرد. بعد از دو سال مدیر پروژه شدم و حالا مسئول یکی از دفترها هستم. اما چه سود؟ از جدیت این دختر خوشم می‌آید. یک تیشرت سیاه و شلوار جین با یک کوله‌پشتی ۸۰ لیتری. از دخترهایی که موهایشان را دم اسبی می‌بندند خوشم می‌آید. دیگر مغزم کار نمی‌کند. دلم می‌خواهد با تیشرت سیاه بروم تایلند. به هذیان افتاده‌ام. کمی بخوابم بچه‌ها که برسند بیدارم می‌کنند. به رسول، هادی، مژده و مینا پیام می‌دهم «لطفا برای غذا بیدارم کنید! اینجا کنار ورودی خوابم.» با این پیام بهشان گفتم خوردنی برایم بیاورند. بعد از شش هشت سال حسابی با هم جور شده‌ایم که زبان هم را بفهمیم. دو سال پیش با بچه‌ها رفتیم قشم، هرمز و هنگام. هنوز که به عکس‌ها نگاه می‌کنم لذت می‌برم. توی هواپیما یک جایی پیدا می‌کنیم برویم خوشبگذرانیم. شاید سه روز رفتیم همدان و کردستان.

با صدای جیغ از خواب بیدار می‌شوم. بلندگوی سالن هشدار وضعیت اضطراری می‌دهد. لابلای جمعیت چشمم دنبال بچه‌هاست. ساعت مچی‌ام را که دیدم فهمیدم یک ساعت بیشتر خواب بودم. از بین جمعیت راهم را باز می‌کنم تا مثل همه بفهمم چه اتفاقی افتاده است. یکی از مسافرها می‌گوید روی باند یکی از هواپیماها آتش گرفته و فعلا باند فرودگاه را بسته‌اند. از لابلای دود پیداست ماشین‌های آتش‌نشانی هواپیما را محاصره کرده‌اند. آمبولانس‌ها یک طرف آماده ایستاده‌اند؛ گویا اجازه ندارند از یک فاصله‌ای نزدیک‌تر بروند. این لحظه‌ای ایست که همیشه در خواب عذابم می‌دهد. به سمت یکی از خدمه پرواز می‌روم تا بفهمم چه شده است. به زبان دست و پا شکسته هندی می‌گوید: «IR1018 دچار حریق شده.» شک می‌کنم چه می‌گوید. دوباره می‌پرسم. می‌گوید: « IR1018 آتش گرفته.» دوباره می‌پرسم. می‌گوید: «IR1018 مرده». این پرواز ما بود. نه احمق اشتباه می‌کند. به موبایلم نگاه می‌کنم. هیچکدام از پیام‌ها به بچه‌ها نرسیده. به سمت یکی از پلیس‌ها می‌دوم و کارت پروازم را نشانش می‌دهم. آرام جوابم می‌دهد: «تو خیلی خوش‌شانسی وگرنه حالا بین آتش می‌سوختی.» لعنتی یعنی چه؟ دستم می‌لرزد. پلیس عاجزانه جواب می‌دهد: «آرام باشید؛ شما در جای امن هستید.» «لطفا ... برای ... اینجا ... » بدنم می‌لرزد؛ هواپیمای ایران دارد می‌سوزد من اینجا چه غلطی می‌کنم؟ از لابلای اشک‌هایم قیافه کج و معوج رسول را می‌بینم. خاطرات از چشمم می‌ریزند. به دود نگاه می‌کنم. نه نمی‌شود نه هادی با من بود؛ به جمعیت مضطرب ... رسول، مینا، لعنتی‌ها ضجه می‌زنم من اینجا چه غلطی می‌کنم؟ وای خدا چه خاکی برسرمان شد. فریاد می‌کشم: «لطفا بیدارم کنید.» و از خواب می‌پرم.

برای این حال و روز ایران نوشتم که خواب در چشم ترم می‌شکند.

نوشته‌ای از مهدی یزدانی خرم در مورد سقوط هواپیمای اوکراینی