ناگهان چه زود دیر می‌شود

دوست عزیزم سلام،

به سختی می‌توانم این تصمیم را بهتان بگویم. من حداقل تا صد روز آینده اینجا مطلبی منتشر نمی‌کنم. نمی‌دانم کتاب‌هایی که می‌خوانم را به چه کسی معرفی کنم؟ با چه کسی از عشق، جدایی، زندگی و آرامش حرف بزنم؟ بار دیگر با خودم تکرار می‌کنم: عشق … عشق، ایمان، مرگ. همان سه کلمه‌ای که نباید یادم برود. سه کلمه‌ای که هر آدمی باید تنهای تنها تجربه کند. تنها عاشق می‌شی،‌ تنها ایمان میاری و تنها می‌میری. و چقدر زود زمان آن رسید.

من تا پیش از امروز وقتی به «تنها بودن» فکر می‌کردم نوک انگشتانم کرخت می‌شد. در این چند ساله مثل تکه یخ‌های قطب شمال، من هم تکه تکه تنهاتر شدم. حالا می‌خواهم تا صد روز آینده خلوت کنم. برای یک برونگرایی مثل من که بدون توجه آب می‌شود، سخت است. لیکن چه چاره با بخت سرکش؟

فروغ نجواکنان می‌گوید: «ره بسی دور است.. ليک در پایان اين ره ... قصر پر نور است.» اخوان با صدای خشک و گرفته صدا می‌زند: «که ره تاریک و لغزان است .. نفسها ابر، دلها خسته و غمگین .. درختان اسکلت‌های بلور آجین .. زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه .. غبار آلوده مهر و ماه .. زمستان است.» هر چه که باشد باید این راه را رفت.

ایده‌های زیادی برای نوشتن دارم؛ می‌خواستم تمرین‌هایی برای نوشتن را به روایت عباس کیارستمی بنویسم، از مهارت‌های زندگی و روش‌های یادگیری زبان برایتان بنویسم. حالا با که از زندگی، عشق، رنج، از دست دادن و امید حرف بزنم؟ نمی‌دانم. لعنتی.. روزگار لعنتی. ناگهان چقدر زود دیر می‌شود.

دوستتان دارم؛ یک دوستی معمولی اما عمیق!