کاشی‌های سردر مسجد را آورده بودند تا استاد خط برایشان بنویسد. طراحی کاشی‌های اطراف را هم نشان دادند تا بگویند چقدر ظرافت کار مهم است. استاد نسبتا جوان قلم برداشت و یک ضرب نوشت: بسم الله الرحمن الرحیم. دقیق به اندازه کاشی‌ها. خط استاد با خط سایر کاشی‌ها مو نمی‌زد. چند زیر و زبر هم گذاشت و والسلام. عدد دقیق‌ش خاطرم نیست؛ استاد چیزی در حدود ۱۵۰ هزار تومان گفت.
یکی از خادمان مسجد محترمانه گفت هزینه سایر قسمت‌ها اینقدر نبوده و خودشان هم وقت زیادی گذاشته‌اند تا ورودی شکل بگیرد؛ خیلی بیشتر از زمان نوشتن استاد. می‌خواست هزینه منصفانه‌تری بدهد. بنظرم اگر از اول قیمت را پرسیده بودند تکلیف‌شان روشن بود و حق انتخاب داشتند. استاد گفت: «پشت آن ۵ دقیقه ۱۶ سال تمرین بود. قیمت ۱۶ سال و ۵ دقیقه می‌شود ۱۵۰ هزار تومان.»
من آنجا نقاشی تمرین می‌کردم؛ ناخودآگاه حرف‌هایشان را شنیدم. به قیمت فکر نکردم چون من که نباید می‌دادم. به لحن استاد دقت کردم که چقدر شمرده، آرام و با اعتماد بنفس حرفش را زد. حتی به روی مبارک نیاورد کاشی مسجد است و همه دارند نیم بها یا خیریه کار می‌کنند. فکر می‌کنم استاد حساب این را کرده بود که سردر مسجد گل سرسبد است و باید همه چیز تمام باشد؛ برای همین پیش او آمده‌اند.
گفتند تا چند روز دیگر هزینه را پرداخت می‌کنند و رفتند.
با آن ترکیب و کیفیتی که از خط دیدم بنظرم قیمت منصفانه آمد. آن زمان بچه‌تر از این حرف‌ها بودم که بخواهم ۱۵۰ هزار تومان را با قیمت طلا یا زمین مقایسه کنم. کش و قوس کلمات را دیدم؛ هم‌نشینی‌اش را روی کاشی؛ حس کردم عمری که در راه خط گذاشته واقعا ارزشش را داشته. حسی که تا امروز با من باقی‌مانده است.
One day all of your hard work will pay off. Those late nights and early mornings. Those days when you thought you couldn't push it anymore and then you did.
