مدتی است دلم زیاد شور می‌زند. حرف‌هایی در سرم می‌پیچد نمی‌دانم چطور و به چه کس بگویم. گفتم بنویسمش شاید درد بی‌قراری آرام شود.
پارسال همین موقع‌ها از دختری خوشم آمد. قرار گذاشتیم برای آشنایی رفتیم کافی‌شاپ. مثل همه دخترهای جامعه یک سر و هزار سودا بود. وضع فرهنگی اجتماعی خانواده‌شان بالاتر از متوسط، همه تحصیلکرده، عموما دکتر، دارای نگاه باز به دین، سیاست و زندگی. چند نفر از اعضای خانواده‌شان خارج بودند و به همین منوال دختر هم دوست داشت مدتی خارج زندگی کند.
این همه‌چیزتمامی ترساندم.
پارسال مدتی شغل درست درمان نداشتم و وضعیت مالی‌ام نگران کننده بود. ترسیدم نتوانم آن سطح رفاه و آرامشی که انتظار دارد را برآورده کنم. خیلی از مراحل زندگی را تنهایی جمع کرده‌ام. پارسال ترسیدم که نتوانم اوضاع را روبراه کنم. ترسیدم نتوانم خوشبختش کنم. غافل از این که هر انسانی مسئول خوشبختی خودش است.
حالا چرا این فکرها جلوی چشمم رژه می‌رود؟ چون وضع مالی‌ام بهتر از قبل شد. حالا بهتر فکر می‌کنم. لابلای اتفاقات گذشته منشا ترس‌ها و نگرانی‌هایم را واکاوی می‌کنم. اعتراف به ترس ناراحت‌کننده است؛ ضعف و کمبود را برملا می‌کند.
پسرها هنگام ازدواج زیاد فکر می‌کنند. قبول مسئولیت واقعا جدی و سنگین است.
هنوز در شوک پرواز اوکراینی هستم. روزها می‌خندم؛ بیشتر از همه. مشکل وقتی است که آخر شب به خانه می‌رسم. بی‌حوصله در اینستاگرام می‌چرخم. گاهی به صفحات بازماندگان پرواز اوکراینی می‌رسم، نوشته‌ها را می‌خوانم. به لبخندهایشان نگاه می‌کنم. اشکی به چشمم نمی‌آید. افسوس.
هفته پیش مشاورم می‌گفت همه نگرانند. یعنی اگر کسی نگران نباشد جای نگرانی است. هر کس یک جور. چند مثال از آشناها و آدم‌های پروپیمان آورد. نگران وضعیت شغلی، تحصیلی و روابطم هستم. آینده به سرعت نزدیک می‌شود و ابهام‌ها قرار نیست به زودی برطرف شوند. احتمالا عمیق‌تر و جدی‌تر هم می‌شوند. باید با همین ناآرامی و عدم قطعیت زندگی کرد. آن‌ها را پذیرفت و همه تلاشی که می‌شود را به نمایش گذاشت. از اول امسال برنامه‌ای را برای رشدم تهیه کرده‌ام. افتان و خیزان جلو می‌رود.
هم‌زمان گوشه چشمی به تحولات و رویدادها دارم. دلم برای اقتصاد ایران می‌سوزد. احتمال شورش‌های خیابانی هست، یا حتی جنگ. امیدوارم وضعیت قابل کنترل باشد. وضعیت منطقه تحت تاثیر تحولات سیاسی-اجتماعی کشورهایی مانند عربستان، اسرائیل، آمریکاست.
انتهای فیلم «زندگی زیباست» از روبرتو بنینی، بابا که بیم حمله نازی‌ها را دارد بچه‌اش رو یکجا مخفی می‌کند و می‌گوید تا صبح هر اتفاقی افتاد همان‌جا بمان. تکان نخور. صح بازی تمام می‌شود و جایزه‌ات را می‌آورند.
زندگی زیباست یک شاهکار هنری است. مهم‌ترین حرف فیلم شوخی و تفسیر طنازانه پدیده‌هایی‌ست که از کنترل ما خارج‌ند. راه‌حل خوبی است که ما هم با اتفاقات زندگی شوخی کنیم و همچنان به برنامه و توسعه شخصی‌مان بچسبیم. به زودی آتش همه اتفاقات می‌خوابد و جایزه‌مان را می‌آورند. مطمئنم آن روز دور نیست.
